Νικόλας Κ.

2012-01-30T22:59:00.000+02:00

2011-12-25T22:23:00.001+02:00

Το δράμα δεν είναι ότι χάνουμε ανθρώπους από κοντά μας.
Το δράμα θα είναι στην ψυχή και ο όλεθρος στο μυαλό μας
για όσο θα θυμόμαστε ότι ήμασταν μαζί τους και μοιραζόμασταν στιγμές.

2011-10-30T22:50:00.002+02:00

Είμαι εγώ.

Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος ακριβώς σαν κι εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι που μου μοιάζουν σε μερικά σημεία, αλλά κανένας δεν είναι ολότελα όμοιος με μένα. Επομένως, ότι προέρχεται από μένα είναι απόλυτα δικό μου, γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα.

Μου ανήκει ότι έχω: το σώμα μου και όλα όσα κάνει, το μυαλό μου με τις ιδέες του και τις σκέψεις του, τα μάτια μου και οι εικόνες όσων βλέπουν, τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά: θυμός, χαρά, αποκαρδίωση, αγάπη, απογοήτευση, ενθουσιασμός. Το στόμα μου και τα λόγια που ξεστομίζω: ευγενικά, γλυκά ή σκληρά, σωστά ή λαθεμένα. Η φωνή μου δυνατή ή σιγανή και όλες μου οι πράξεις, άσχετα αν κατευθύνονται προς εμένα ή προς τους άλλους.

Δικές μου είναι όλες οι φαντασιώσεις, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου.

Δικοί μου οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες μου και όλες μου οι αποτυχίες και τα λάθη μου.

Επειδή σε μένα ανήκει όλος ο εαυτός μου, μπορώ να γνωριστώ βαθιά, στενά μαζί του. Έτσι μπορώ να τον αγαπώ και να’ μαι φίλος μαζί του, με όλες τις πλευρές του. Μπορώ λοιπόν να βάλω όλον τον εαυτό μου να δουλέψει για το συμφέρον μου. Μερικές πλευρές του εαυτού μου με βάζουν σε απορία, το ξέρω, και άλλες μου είναι τελείως άγνωστες. Όσο όμως διατηρώ φιλικές σχέσεις μαζί του και τον αγαπάω, μπορώ με θάρρος και ελπίδα να αναζητώ λύσεις για τα αινίγματα και τρόπους για να ανακαλύψω πιο πολλά πράγματα για μένα.

Όπως κι αν μοιάζω κι αν φαίνομαι, ότι λέω και κάνω, ότι σκέφτομαι και αισθάνομαι σε οποιαδήποτε στιγμή, όλα αυτά είμαι εγώ. Κι αυτό είναι κάτι αυθεντικό και δείχνει πού βρίσκομαι εκείνη τη στιγμή.

Όταν αργότερα εξετάσω πώς έμοιαζα και πώς φαινόμουν, τι έκανα και τι είπα, τι σκέφτηκα και πώς αισθάνθηκα, κάποια σημεία μπορεί να είναι ακατάλληλα. Μπορώ να τα πετάξω τα ακατάλληλα και να κρατήσω όσα αποδείχτηκαν κατάλληλα και να βρω κάτι καινούριο για να αντικαταστήσω ότι πέταξα.

Βλέπω, ακούω, αισθάνομαι, σκέπτομαι, λέω και πράττω. Έχω τα εργαλεία που χρειάζομαι για να επιζήσω, να’ μαι κοντά με τους άλλους, να’ μαι παραγωγικός, να καταλαβαίνω και να βάζω σε τάξη μες στο νου μου το πλήθος των ανθρώπων και των πραγμάτων έξω από μένα.

Είμαι κύριος του εαυτού μου και επομένως μπορώ να τον οργανώσω.

Είμαι εγώ και είμαι πολύ εντάξει.

Από το βιβλίο της Βιρτζίνια Σατίρ
- Πλάθοντας Ανθρώπους -

2011-10-29T11:44:00.001+03:00

Δεν υπάρχουν φάρμακα για την ψυχή.
Πρέπει να έχεις πάθος για να νικήσεις το πάθος!
Πρέπει να πονέσεις για να νικήσεις τον πόνο.
Η γνώση των αιτιών μιας συμπεριφοράς
απαλύνει τον πόνο στην ψυχή.

Τα χέρια μου μίκρυναν πολύ

και δεν μπορώ να αγγίξω τίποτα

ούτε καν το είδωλο μου στον καθρέπτη

πόσο μάλλον εσένα.

Ένα κενό μέσα μου,

ακόμα και ο αέρας με συνθλίβει .

Τα έγχρωμα μαντίλια που είχα στις τσέπες,

έγιναν άχρωμα.

Προσπαθώ να θυμώσω, αλλά δεν μπορώ.

Να θυμώσω; σε εσένα;

Η αναπόληση ...

αυτή η αναπόληση με συγκλονίζει ολόκληρο.

2011-10-20T21:32:00.001+03:00

Μακάρι να βρω την δύναμη
να αλλάξω αυτά, που μπορούν να αλλάξουν
και να αποδεχτώ αυτά, που δεν μπορώ να αλλάξω!
Συγγνώμη.
Ήμουν αδύναμος και εγωιστής.
Πενθώ για τη χαμένη ομορφιά.

Ένα ίσως...

2011-07-09T19:46:00.006+03:00

Ίσως οι μικρές και χαρούμενες καθημερινές στιγμές
προσθέτουν λίγο χρόνο,
στον χρόνο (που) μας ( αναλογεί ) πάνω στη γη...
Ο φόβος του θανάτου, απαλύνεται μόνο όταν (τον) ξεχνάς.
Απαλύνεις την πίεση ότι δεν προλαβαίνεις
ξεχνάς τον θυμό από την αδικία της φύσης...
Κάθε πρωί που ξημερώνει (να) χαμογελάς,
πρέπει να χαμογελάς
και να ξορκίζεις τους φόβους που φέρνει το σκοτάδι...
Μόνο το βράδυ έχει συμφιλιωθεί με το σκοτάδι και τις σκιές.
Για όλα είναι υπεύθυνος αυτός ο φόβος!

Ναι τα έχω βάλει με τον χρόνο,

τα έχω βάλει με τον θάνατο.

Τον έχω "αποδεχτεί", αλλά με θυμώνει

o τσαμπουκάς του...

Σκέψεις λόγω ηλικίας :-)

Είδα την ανάρτηση του κ. Νημερτή ,

συνεπώς η λέξη ‘’φόβος’’ ίσως πρέπει να αντικατασταθεί
από την λέξη "αγωνία".

Αποστάσεις ασφαλείας...

2011-07-07T03:50:00.006+03:00

Αν θες να είσαι κοντά μου,

απομακρύνσου λίγο από εμένα.

Τα λουλούδια,

το πολύ και άπλετο φως δεν το μπορούν – καίγονται.

Το νερό αν πέσει στο χώμα σε μεγάλη ποσότητα,

το μετατρέπει σε λάσπη και σε βάλτο!

Όλα με μέτρο,

διότι…

αυτό που φέρνει κοντά δύο ανθρώπους

είναι αυτό που έχει την μεγαλύτερη πιθανότητα

να τους χωρίσει…

Αέρα θέλει η θάλασσα για να μην γίνει λίμνη,

και μια πλαγιά βουνού θέλει το νερό για να μην βρομίσει.

Ροή, κίνηση, κατακερματισμός στον χρόνο,
αποστάσεις, όχι αλυσίδες και θηλιές,
αναμονή με πάθος, χωρίς μίσος και θυμό,
αποδοχή της διαφορετικότητας...

Γράφω, όχι τόσο συχνά πλέον, για μένα

Γράφω για σένα (σαν να έγραφες εσύ για σένα),
μπαίνω στην θέση σου για να το κάνω,

γράφω τις σκέψεις μου για εκείνον και εκείνη
και βάζω τον εαυτό μου

στη θέση του ή στην θέση της…

Αποτυχημένες οι προσπάθειες;

Ίσως…

Τι σημασία έχει όμως αυτό;

Καμία…

Ως πότε;

2011-06-01T18:09:00.009+03:00

Στην ευτυχία (μου)

τελειώνει η επανάσταση (μου),

της ψυχής και του μυαλού μου.

Μυαλό σακατεμένο(;)

από τις πολλές - παράλληλες

και ανολοκλήρωτες σκέψεις.

Δίνω μια μάχη, πριν την ημερολογιακή μου ενηλικίωση.

Δεν μπόρεσα να ηρεμήσω,
ακόμα...
- δεν ξέρω αν θα γίνει κάποτε -

ψάχνω, ψάχνομαι με κατάληξη τι;

Κατάρα ή χάρισμα να μην μπορώ να συγκεντρωθώ

μόνο σε ένα πράγμα, σε μια σκέψη, σε ένα συναίσθημα...

Τα μάτια μου βλέπουν την επιφάνεια

αλλά ταυτόχρονα "ξεγυμνώνουν" τους άλλους.

Θέλω να μπω μέσα τους, σαν γεωτρύπανο
και να βγω στην απέναντι πλευρά

να τους διαπεράσω,

να γίνουν διάφανοι μπροστά μου μέσα από τα τρίμματα τους...

Όμως, όλο αυτό είναι μάλλον μάταιο,

αφού...

η μεγαλύτερη αλήθεια στον άνθρωπο

είναι ότι δυσκολεύεται να πει και να δει την αλήθεια.
Βλέπει και ακούει ότι θέλει.
Πιστεύει και αγαπά εικόνες.

Η ζωή είναι μια τέχνη τελικά...
Μια χιμαιρική τέχνη!
...Ως τότε λοιπόν...

Την εικόνα, πάνω από το κείμενο,

θα ήθελα να την βλέπω από "μέσα - βάθος" προς τα έξω...

2011-04-13T10:54:00.008+03:00

Timeo hominem unius libri.
(Φοβάμαι τον άνθρωπο του ενός βιβλίου)
αγαπημένε μου συν-άνθρωπε!

Με έφερες στη ζωή - χωρίς να με ρωτήσεις - και θες να με εγκαταλείψεις!
Δίδαξε με, πανάθεμα σε, πως να διδάσκω τον εαυτό μου.
Αν με μάθεις πως να μαθαίνω δεν χρειάζεται να ρωτώ.
Κάποτε θα έρθει η ώρα που θα διδάσκω τους άλλους
όπως θα ήθελα να με διδάξουν!
Όχι τα πράγματα δεν είναι όπως με "έ π ει σ α ν ;" ότι είναι!
Προσπάθησαν να... N.K.

Αποσπάσματα από "To Καλοκαίρι" του Αλμπέρ Καμύ

2011-04-12T12:22:00.003+03:00

Η θάλασσα μες στα χέρια μας
Ημερολόγιο καταστρώματος
ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ήταν για μένα χλιδή, ύστερα έχασα τη θάλασσα κι όλη η πολυτέλεια τότε μου φάνηκε γκριζωπή, η μιζέρια αβάσταχτη. Από τότε περιμένω. Περιμένω τα πλοία του γυρισμού, το σπίτι των νερών, τη διάφανη μέρα. Κάνω υπομονή, βάζω τα δυνατά μου να είμαι ευγενικός. Με βλέπουν να περνώ απ' όμορφους δρόμους όλο σοφία, θαυμάζω τα τοπία, χειροκροτώ όπως όλος ο κόσμος, δίνω το χέρι, κάποιος άλλος μιλά με τη φωνή μου. Με επαινούν, ονειρεύομαι λίγο, με προσβάλλουν, μόλις που αντιδρώ. Ύστερα ξεχνώ και χαμογελώ σ' εκείνον που με προσβάλλει ή χαιρετώ με υπερβολική ευγένεια τον άλλο που αγαπώ. Τι να κάνω όταν δε θυμάμαι παρά μονάχα μια εικόνα; Με προστάζουν τέλος να τους πω ποιος είμαι. «Ακόμα τίποτα, ακόμα τίποτα...»
Όσο για τις κηδείες, εκεί είναι που ξεπερνώ τον εαυτό μου. Πραγματικά διαπρέπω. Περπατώ με βήμα αργό σε προάστια όπου ανθίζουν σιδερικά, ακολουθώ φαρδιές αλέες με τσιμεντένια δέντρα που οδηγούν σε τρύπες κρύας γης. Εκεί, κάτω απ' την πληγή τ' ουρανού που μόλις αρχίζει να ματώνει, κοιτάζω τους θαρραλέους συντρόφους να θάβουν τους φίλους μου σε τρία μέτρα βάθος. Αν ρίξω το λουλούδι που μου προσφέρει ένα λασπωμένο χέρι, πετυχαίνω πάντα τον τάφο. Η ευσέβειά μου είναι μετρημένη, η συγκίνηση καθωσπρέπει, το κεφάλι σωστά σκυμμένο. Θαυμάζουν πόσο ορθά μιλώ.
Όμως δεν είμαι αξιέπαινος: περιμένω.
Περιμένω πολύ. Πού και πού σκοντάφτω, χάνω την επιδεξιότητά μου, η επιτυχία μ' εγκαταλείπει. Τι σημασία έχει, είμαι μόνος τότε. Ξυπνώ έτσι μέσα στη νύχτα και μισοκοιμισμένος νομίζω πως ακούω ένα θόρυβο από κύματα, την ανάσα των νερών. Σαν ξυπνώ για τα καλά, αναγνωρίζω τον άνεμο στα φυλλώματα και το παραπονεμένο βουητό της έρημης πόλης. Ύστερα, μόνο με τα λίγα ψίχουλα της δεξιοτεχνίας μου, προσπαθώ να κρύψω την απόγνωσή μου ή να την ντύσω με το πνεύμα της εποχής.
Άλλες πάλι φορές με βοηθούν. Στη Νέα Υόρκη, κάποιες μέρες, χαμένος στο βάθος εκείνων των πηγαδιών από πέτρα και ατσάλι όπου περιπλανιούνται εκατομμύρια ψυχές, έτρεχα από το ένα στο άλλο, χωρίς να βρίσκω το τέλος τους, κατάκοπος, μέχρις ότου με στηρίξει μόνο κείνη η ανθρώπινη μάζα που έψαχνε διέξοδο. Πνιγόμουν τότε, ο πανικός μου ήταν έτοιμος να ουρλιάξει. Όμως κάθε φορά, κάποιο μακρινό κάλεσμα πλοίου ερχόταν να μου θυμίσει πως τούτη η πόλη, στέρνα ξερή, ήταν νησί και ότι στην άκρη του Μπάττερυ με περίμενε το νερό της βάφτισής μου, μαύρο και σαπισμένο, γιομάτο κούφιους φελλούς.
Έτσι, εγώ που δεν έχω τίποτα δικό μου, που χάρισα την περιουσία μου, που κατασκηνώνω κοντά σ' όλα μου τα σπίτια, είμαι παρ' όλα αυτά απόλυτα ευχαριστημένος όταν το θέλω, σαλπάρω όποτε μου κάνει κέφι, η απελπισία μ' αγνοεί. Δεν υπάρχει καμιά πατρίδα για τον απελπισμένο, κι εγώ ξέρω πως η θάλασσα προηγείται και μ' ακολουθεί, έχω μια τρέλα έτοιμη πάντα. Εκείνοι που αγαπιούνται και ζουν χωριστά μπορεί να πονάνε, όμως αυτός ο πόνος δεν είναι απελπισία: ξέρουν πως η αγάπη υπάρχει. Να γιατί υποφέρω από την εξορία με μάτια στεγνά. Περιμένω ακόμα. Και τέλος έρχεται μια μέρα...
[...] Και μόνοι με τον ορίζοντα. Τα κύματα έρχονται απ' την αόρατη Ανατολή, ένα ένα, υπομονετικά. Φτάνουνε μέχρις εμάς και πάλι υπομονετικά φεύγουν προς την άγνωστη Δύση, ένα ένα. Ατέλειωτη πορεία που δεν άρχισε ούτε τελείωσε ποτέ... Ποτάμια μικρά και μεγάλα περνούν, η θάλασσα περνά και μένει. Έτσι θα 'πρεπε ν' αγαπώ, πιστά και φευγαλέα. Σμίγω με τη θάλασσα.
[...] Μερικές νύχτες που η γλυκύτητά τους παρατείνεται, ναι, μπορούμε άφοβα να πεθάνουμε τότε, ξέροντας πως τούτες οι νύχτες θα ξανάρθουν ύστερα από μας πάνω στη γη και στη θάλασσα. Απέραντη θάλασσα, πάντα οργωμένη, πάντα παρθένα, η θρησκεία μου μαζί με τη νύχτα! Μας πλένει και μας χορταίνει στα στείρα αυλάκια της, μας ελευθερώνει και μας κρατάει ορθούς. Σε κάθε κύμα μια υπόσχεση, πάντα η ίδια. Τι λέει το κύμα; Αν θα 'πρεπε να πεθάνω περιστοιχισμένος από κρύα βουνά, αγνοημένος από τον κόσμο, δίχως την αγάπη των δικών μου, εξουθενωμένος τέλος, η θάλασσα, την ύστατη στιγμή, θα γέμιζε το κελί μου, θα ερχόταν να με συγκρατήσει πάνω από το είναι μου και να με βοηθήσει να πεθάνω χωρίς μίσος.
[...] Ο χώρος και η σιωπή σμίγουν και γίνονται βάρος στην καρδιά. Μια ξαφνική αγάπη, ένα μεγάλο έργο, μια αποφασιστική πράξη, μια σκέψη που μεταμορφώνει προκαλούν σε ορισμένες στιγμές την ίδια ανυπόφορη αγωνία, ανάμεικτη μ' ακαταμάχητα θέλγητρα. Γλυκιά υπαρξιακή αγωνία, εξαίσιο άγγιγμα ενός κινδύνου που δεν ξέρουμε τ' όνομά του, το ότι ζω σημαίνει άραγε πως τρέχω προς το χαμό μου; Ας τρέξουμε πάλι χωρίς ανάπαυλα προς το χαμό μας. Είχα πάντα την αίσθηση πως ζούσα στο πέλαγος, σε κίνδυνο, στην καρδιά μιας μεγαλόπρεπης ευτυχίας.
(1953)

"Γιατί το να μη σ' αγαπούν είναι μονάχα μια κακοτυχία, αλλά αν δεν αγαπάς εσύ είναι συμφορά. Πεθαίνουμε απ' αυτή τη συμφορά όλοι μας σήμερα. Το αίμα, το μίσος αποσαρκώνουν ακόμα και την καρδιά. Η ατέλειωτη διεκδίκηση της δικαιοσύνης εξαντλεί την αγάπη που ωστόσο της έδωσε ζωή. Μες στην οχλοβοή που ζούμε, η αγάπη είναι αδύνατη, η δικαιοσύνη δεν αρκεί."

2011-04-08T21:18:00.002+03:00

Ήσουν σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό, σχεδόν κλειστό από παντού - εσύ επέλεξες να είναι έτσι. Το κρεβάτι μύριζε υγρασία και κάπνα. Κάπνιζες όταν ξάπλωνες. Το μαξιλάρι κίτρινο από τον ιδρώτα που σε έλουζε στους εφιάλτες που έβλεπες. Το τασάκι , δεξιά στο κομοδίνο σου, γεμάτο αποτσίγαρα. Γύρω σου βιβλία, πολλά βιβλία, διαβασμένα και άλλα μισοδιαβασμένα – είχες μανία να ‘’τρως’’ τα βιβλία, μια βουλιμία αναγνωστική σε έχει πιάσει τα τελευταία χρόνια – με τσαλακωμένη την σελίδα, για να θυμάσαι που βρισκόσουν την τελευταία φορά που τα διάβασες.

Βιβλία για τον έρωτα. Βιβλία φιλοσοφίας για να βρεις την αλήθεια στις εναγώνιες ερωτήσεις σου για την ζωή και τον θάνατο - Η αλήθεια όμως προϋποθέτει ότι αγαπάς τον εαυτό σου, τα σωστά του και τα λάθη του, ότι έχεις απομακρύνει όλους τους αυλικούς – ‘’φίλους’’ σου από κοντά , ότι σβήνεις την κάπνα που θολώνει την κρίση σου με την φωτιά του πνεύματος σου…

Κάποτε σε πλήγωσαν πολύ. Φοβήθηκες τους ανθρώπους, απομονώθηκες στη θηλιά του πανικό σου και στους ιλίγγους σου.

Στον απέναντι, από το κρεβάτι σου, τοίχο ήταν η πόρτα. Κάποια στιγμή – τελικά - πρόσεξες ένα μικρό φωτεινό – θολό – σχήμα που έμοιαζε με το γράμμα Θ.

Η κλειδαρότρυπα!

Εκείνο το φως που ξεπηδούσε από εκεί, έμοιαζε να σου λέει:

Θες…

Από την θέση σου, από την απόσταση που βρισκόσουν δεν μπορούσες να δεις έξω….

Αδιέξοδο… Φαινομενικά….

Κάποτε, πήρες το θάρρος – για άλλους θα ήταν πολύ απλή κίνηση αυτή – και ενώ ένιωθες ναυτία , προχώρησες προς εκείνη την φωτεινή οπή σαν μεθυσμένη μέλισσα από την μυρωδιά της γύρης.

Έσκυψες και κόλλησες το μάτι σου σε εκείνο το αγγελικό φως και σαν τον Λάζαρο αρχικά φοβήθηκες.

Όχι δεν τρελάθηκες!

Γίνεται,
ναι γίνεται μέσα από ένα μικρό άνοιγμα,
μια ρωγμή αλήθειας πάνω σε ένα ψεύτικο τοίχο από φόβους,

να δεις το άπειρο…
Γίνεται....

Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως νομίζεις ότι είναι.
Δεν έχεις παρά να αλλάξεις την οπτική γωνία που τα παρατηρείς…

Να θυμάσαι η ζωή σου, είναι δική σου και όχι εκείνων που σε πλήγωσαν.

Ζούσες και πριν τους γνωρίσεις,

θα ζεις και μετά που θα φύγουν.

Με εκτίμηση, ο φίλος μου.

2011-04-02T13:49:00.002+03:00

Μια ποσότητα ανέμου εγκλωβίστηκε

σε μια ρωγμή σιωπής και σίγησε.

Μπήκε σε λήθαργο το σφύριγμα του, η ψυχή του η ίδια.

Ως πότε ;

Θα έρθει κάποιος άραγε να τον ελευθερώσει,

να του εμφυσήσει την πνοή που έχασε ξαφνικά

ή πρέπει να βρει μόνος του μια διέξοδο

και να ελευθερωθεί από τα πέτρινα δάχτυλα

που ο ίδιος – άθελα του – έθεσε επάνω του;

Άνθρωπος και άνεμος ένα και το αυτό, κατά βάση ελεύθεροι !

Φύλακες του τίποτα!

Αναζητούν το μη τετριμμένο,

αόριστοι πόθοι.

Μάταιες επιθυμίες μας συγκλονίζουν!

Κυνηγοί ονείρων, που ο ορίζοντας τους μετατίθεται

στο επόμενο όνειρο το οποίο θα φύγει

για να δώσει την θέση του σ’ ένα άλλο.

Περιπατητές στην κόψη της σπείρας του χρόνου, χωρίς σκοπό!

2011-03-27T16:52:00.002+03:00

Οι μέρες κυλούν, ο χρόνος περνά,

για μένα, για σένα, για όλο τον κόσμο,

με διαφορετικό ρυθμό όμως ανάλογα

με τις προσδοκίες και τα όνειρα του καθ’ ενός!

Εκείνο το παλιό ρολόι, πάνω στο τραπέζι από καρυδιά,

χτυπά ρυθμικά και με πιάνω να προσπαθώ να μεταφράσω τον ήχο του!

Ίσως κάποιο κωδικοποιημένο μήνυμα από τους παλιούς κατόχους του,

κατόχους μιας άλλης εποχής.

Έχω την αδιόρατη αίσθηση ότι η ενέργεια των ανθρώπων, των παλιών ιδιοκτητών του, μεταφέρθηκε στα μόρια του ξύλου όταν εκείνοι πέθαναν και εγώ την εισπνέω τώρα μετά από τόσα χρόνια ή μεταφέρεται μέσω του ήχου στα τύμπανα των αυτιών μου και από εκεί στον εγκέφαλό μου σαν κάτι να θέλουν να πουν.

Χαίρονται άραγε ή θλίβονται για τον νέο του ιδιοκτήτη ;

Το ρυθμικό και αειθαλές τικ τακ του, ίσως τους κρατά ακόμη ξύπνιους ανάμεσα στην γη και στον ελεύθερο καθαρό ουρανό, σε μια άλλη διάσταση η οποία δεν έχει σχέση με τις αισθήσεις των ζωντανών…

Κάθε πρωί ξυπνώ με την σκέψη ότι:

σήμερα θα συμβεί το ανατρεπτικό κάτι που θα με συγκλονίσει ολοκληρωτικά

κάτι που θα εμφανίσει ένα άλλο κομμάτι του εαυτού μου,

διαφορετικό από τα μέχρι τώρα γνωστά λες και οι βραδινές σκέψεις μου με επηρέασαν.

Η σκέψη πάλι σε εκείνο το παλιό ρολόι. Νιώθω κάποιο δέσιμο μαζί του…

Δεν ξέρω… Ίσως ο παππούς και η γιαγιά, ίσως κάτι θέλουν από εμένα…

Τόση ενέργεια δεν μπορεί να εξαφανίζεται, απλά μεταφέρεται από εδώ και από εκεί, ψάχνοντας τον κατάλληλο άνθρωπο που θα συντονιστεί μαζί του!

Κάποιες φορές απλά αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε τα συναισθήματα που μας προκαλούν κάποια αντικείμενα με τον ήχο τους, την μυρωδιά τους την εικόνα και τα χρώματα τους, ακριβώς όπως δεν είναι εύκολο να εξηγήσουμε πως ερωτευτήκαμε κάποιον άνθρωπο αντί για κάποιον άλλο…

Σας χαιρετώ...

2011-02-13T18:41:00.001+02:00

Για κάποιο χρονικό διάστημα, δεν ξέρω πόσο,
θα λείψω από το blog μου.
Όταν έχω χρόνο θα έρχομαι από τα δικά σας και θα αφήνω τις σκέψεις μου!
Έχετε όλοι την εκτίμησή μου.
Σας ευχαριστώ πολύ για την παρέα που κάναμε!
Νίκος :-)

2011-02-11T12:19:00.001+02:00

Δεν μπόρεσα να γίνω εσύ,

το προσπάθησα με ζήλο όμως, όπως το μωρό που

προσπαθεί να θηλάσει το ζεστό γάλα από το στήθος της μάνας του

ακόμα και με κλειστά τα μάτια του!

Νόμιζα ότι θα μπορούσα να γίνω εσύ…

Νόμιζα …

Αλλά μπορείς να ζυμώσεις ένα παξιμάδι,

όπως έγινα πια μετά από δεκάδες Σεπτέμβρηδες στον ήλιο;

Δεν μπόρεσες να γίνεις εγώ…

Το πάλεψες και εσύ,

έδωσες μάχη

με τα δύο ρεύματα μέσα σου·

το εγωιστικό - φυσιολογικό θέλω σου,

το οποίο έπρεπε να ικανοποιήσεις πολλές φορές,

διότι έτσι έδειχνες την διαφορετικότητα σου,

και το αλτρουιστικό θέλω σου για να ικανοποιήσεις εμένα!

Αέναη η μάχη των δύο ρευμάτων ανάμεσα σε ανθρώπους

που δηλώνουν ότι είναι ερωτευμένοι!

Ερείπια μιας αλλοτινής αίγλης ,που όταν τα κοιτάμε,

μόνο η φαντασία μας τους δίνει την παλιά τους ζωντάνια,

ενώ στην πραγματικότητα μυρίζουν μούχλα.

Πόσες φυλακές άραγε μπορεί να δημιουργήσει το

ανθρώπινο μυαλό με τοίχους φτιαγμένους από φόβους,

ή και φτιαγμένους από σίγουρες και φαινομενικά ασφαλής επιλογές μας;

Απογοητευμένος; Πολλές φορές ναι!

Αισιόδοξος; Ναι!

Μπερδεμένος; Πάντα!

Προβληματισμένος; Πάντα!
Έσβησε το άστρο και η δίψα για ζωή; Ποτέ!
Συνεχίζω να αγαπώ τους ανθρώπους
και σκέφτομαι πάντα - αρχικά καλοπροαίρετα για αυτούς!

Προβληματικός ; Ίσως!

Ήθελαν...Ήθελα...

2011-02-04T20:35:00.008+02:00

Ήθελαν να με μάθουν να μισώ….
Μα εγώ δεν ήθελα να μισώ!
Ήθελαν να λέω ψέματα….
Μα εγώ δεν ήθελα να λέω ψέματα,
ποτέ δεν μου άρεσε.
Αναγκάστηκα όμως κάποιες φορές· για να επι-βιώσω!
Ήθελαν να δουλεύω, χωρίς να ονειρεύομαι….
Μα εγώ ήθελα να ονειρεύομαι δουλεύοντας!
Ήθελαν να μη διαβάζω εκτός από εκείνα που μου πρότειναν…
Μα εγώ ήθελα να διαβάζω ότι μου άρεσε
διότι έτσι πήγαινα στην άκρη του κόσμου, έστω και για μια νύχτα
εκεί που τα τρένα δεν φεύγουν από τους σταθμούς!
Ήθελαν να μην αναζητώ τα απρόβλεπτα
αλλά να αρκούμαι στα τετριμμένα…
Ήθελα το απρόβλεπτο, όπως η πορεία του ανέμου,
μου έδινε ζωή…
Ήθελαν να πιστεύω στον θεό για να βγάλουν χρήματα….
Ήθελα να πιστεύω στον θεό μακριά από τους ναούς τέρατα
και "πατέρες" με αμάξια μερσεντές
και χωρίς να πληρώνω κάποιον!
Ποιοι τα ήθελαν όλα αυτά αγόρι μου, με ρώτησε η μάνα μου;
Εκείνοι που δεν είχαν μάθει να δουλεύουν και τα βρήκαν όλα έτοιμα.
Εκείνοι που αγάπησαν με πάθος το χρήμα
και ο πόνος του άλλου τους έδινε χαρά, της απάντησα.
Ήθελα απλά να ζήσω ρε μάνα,
να είμαι μόνιμα ερωτευμένος και μόνο να αγαπώ
χωρίς δεύτερη σκέψη, λιτά και όμορφα!

Σκεφτόμουν ακόμα και τελικά έγραψα
συμπληρωματικά τις σκέψεις μου,

ότι την στιγμή που εγώ έγραφα το
παραπάνω κείμενο χωρίς βαρυθυμία κάποιοι

άλλοι άνθρωποι στον κόσμο κάνουν παρόμοιες σκέψεις,
άλλοι γεννιούνται, άλλοι ξανα-γεννιούνται.
άλλοι πεθαίνουν,άλλοι είναι κοντά σε αυτούς που πεθαίνουν,

άλλοι πεινούν, άλλοι διψούν,

άλλοι δίνουν το πρώτο φιλί, άλλοι ορκίζονται αιώνια αγάπη,

άλλοι κάνουν έρωτα με πάθος,

άλλοι κάνουν έρωτα επειδή πρέπει και προσποιούνται οργασμούς...

Έτσι είναι η ζωή μας. Τα περιέχει όλα και ταυτόχρονα τίποτα...

2011-01-29T20:26:00.002+02:00

2011-01-23T12:46:00.003+02:00

Αγκάθι η αγάπη από έρωτα, από ένα χαμένο έρωτα.
Πόλεμος ο έρωτας. Ένα πολεμικό παιγνίδι!
Αν "χάσεις" τον άνθρωπο στον οποίο πίστεψες
νιώθεις ότι χάνεις τα πάντα.
Όμως τελικά μια ανοησία είναι αυτό!
Δεν χάνεις τα πάντα!
Χάνεις εκείνον που μέσα από αυτόν κάλυπτες τα κενά σου...
Μια ανάγκη ανθρώπινη είναι και αυτό...
Ο πόνος απαλύνεται μέσα από το κλάμα.
Άσε με να κλάψω.
Άσε με να τρέξω μέσα στην βροχή.
Άσε με να βρέξω τα πόδια μου μέσα στην θάλασσα.
Άσε με να γδάρω τα γόνατα μου στις πέτρες.
Άσε με αλήτικο, φλεγόμενο αρρωστημένο μυαλό μου.
Άσε με να φωνάζω το όνομα της!
Άσε με!
Ελευθέρωσε με από την ψυχρή λογική σου...
Εξόρισε με θεέ μου σε έναν τόπο που δεν βλέπεις!

Κυβερνητική!

2011-01-09T18:39:00.010+02:00

Επιστήμη συστημάτων

Το επιστημονικό άρθρο βρίσκεται εδώ. Οι λέξεις με τα μπλε γράμματα εξηγούνται αν κάνετε κλικ στον υπερσύνδεσμο.

Ο άνθρωπος, εμείς δηλαδή, μπορεί να μελετηθεί και έτσι...

Οι παρακάτω πληροφορίες, προφανώς δεν αναιρούν την ύπαρξη του θεού μια και εμείς οι φυσικοί και οι βιολόγοι, απλά δεν δημιουργούμε νόμους, ανακαλύπτουμε αυτούς που ήδη υπάρχουν, αόρατοι, κρυφοί εκεί στον χώρο μέχρι να βρεθεί το κλειδί της πόρτας που τους ανοίγει.

Ο θεός , δεν έχει σχέση με θρησκείες ( εδώ γίνεται κατά την γνώμη μου η παρεξήγηση, καθώς εμφανίζονται επιτήδειοι εκπρόσωποι του θεού σε όλες τις θρησκείες) έχει σχέση με την ψυχή μας, την ανθρώπινη φύση μας δηλαδή. Για μένα δεν (πρέπει να) έχει καμία σχέση ο Θεός με την θρησκεία όπως μας την έχουν "δώσει" οι πρόγονοί μας...

Από την άλλη όσο νιώθουμε ταπεινοί, θα χρειαζόμαστε λυτρωτές ( λυτρωτές κάθε είδους ) και ενίοτε νιώθουμε ταπεινοί!
Προσωπικά από μικρός έβλεπα γύρω μου την ομορφιά και την δικαιοσύνη που υπάρχει στη φύση, στα πλάσματα, σπούδασα κατάλαβα πράγματα και κανόνες αλλά πάντα μια ερώτηση με βασανίζει : " Από που ήρθαν όλα αυτά;"

Ν.Κ.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η επιστήμη συστημάτων ή συστημική είναι ένα διεπιστημονικό γνωστικό πεδίο το οποίο παρέχει έναν κοινό τρόπο σκέψης με στόχο την ανάπτυξη μεθοδολογικών πλαισίων για τη μελέτη συστημάτων με εσωτερική δομή (π.χ. κοινωνικά, ηλεκτρονικά, βιολογικά, γνωσιακά ήμεταφυσικά συστήματα). Βασίζεται στη θεωρία συστημάτων, κεντρικές έννοιες στην οποία είναι η θερμοδυναμική ισορροπία και η αρνητική ή θετική εντροπία, καθώς η δομή και η κατάσταση ενός συστήματος τυπικά παραμένουν σταθερές ή διαρκώς περιπλέκονται με το πέρασμα τουχρόνου, με παράλληλη εξαγωγή θετικής εντροπίας στο περιβάλλον του συστήματος.

Η θεωρία συστημάτων, το ερευνητικό αντικείμενο της επιστήμης συστημάτων, αντλεί ιδέες και έννοιες από πολλές επιστήμες και τις τοποθετεί σε ένα κοινό ολιστικό πλαίσιο με στόχο την ερμηνεία πολύπλοκων συστημάτων. Εμφανίστηκε κατά το Μεσοπόλεμο αλλά καθοριστική υπήρξε η έκδοση του βιβλίου Κυβερνητική, ή έλεγχος και επικοινωνία στα ζώα και στις μηχανές από το Νόρμπερτ Βίνερ (Norbert Wiener) το 1948. Η κυβερνητική αποτελεί ένα υποσύνολο της επιστήμης συστημάτων το οποίο αναπτύχθηκε παράλληλα με τη θεωρία συστημάτων αλλά από διαφορετικές βάσεις. Η εφαρμογή της ολιστικής συστημικής μεθοδολογίας απέφερε σημαντικά αποτελέσματα σε πολλές επιστήμες και επιστημονικούς κλάδους όπως η κοινωνιολογία, η μοριακή βιολογία, η τεχνητή νοημοσύνη, η ρομποτική κλπ.

Ιστορικό

Ο όρος κυβερνητική αναφέρεται από τον Πλάτωνα

Τί δ' εν νηί, εί τω εξουσία είη ποιείν ό δοκεί, νού τε καί αρετής κυβερνητικής εστερημένω, καθοράς ά άν συμβαίη αυτώ τε καί τοίς συνναύταις; (Πλάτων, Αλκιβιάδης, 135A).

Έννοιες

Σύστημα είναι μία σύνθετη πληροφοριακή δομή, με αυτό το πληροφοριακό περιεχόμενο δυνητικά να εκφράζεται υλικά και χωρικά, αποτελούμενη από πολλαπλά δομικά μέρη τα οποία είναι αυτόνομα, με ατομική ταυτότητα και συμπεριφορές, αλλά αλληλεπιδρούν στενά μεταξύ τους. Επίσης το σύστημα ως σύνολο, μέσω των μερών του, μπορεί να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Κατά την αλληλεπίδραση αυτή είναι ικανό να δέχεται δευτερεύον πληροφοριακό περιεχόμενο ως είσοδο (input), να το επεξεργάζεται και να αποβάλλει το πληροφοριακό αποτέλεσμα της επεξεργασίας ξανά στο περιβάλλον ως έξοδο (output). Η διαδικασία αυτή δύναται να συμβαίνει συνεχώς ή σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ένα σύστημα μπορεί να περιέχει ως δομικούς λίθους υποσυστήματα, δηλαδή χαμηλότερης περιπλοκότητας συστήματα τα οποία λειτουργούν αυτόνομα αλλά ταυτόχρονα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους δίνοντας ως αποτέλεσμα το αρχικό, υψηλότερης δομικής περιπλοκότητας σύστημα.

Θεωρία συστημάτων είναι ένα διεπιστημονικό γνωστικό πεδίο το οποίο παρέχει ένα ενοποιητικό, φιλοσοφικό πλαίσιο εννοιών για τη μελέτη ολοκληρωμένων συστημάτων, ανεξαρτήτως από τη διάσπαση τους σε πιο θεμελιώδεις δομικούς λίθους και λαμβάνοντας υπ' όψιν τις αλληλεπιδράσεις αυτών των θεμέλιων λίθων. Ο εν λόγω τρόπος σκέψης ονομάζεται ολισμός και αποτελεί το αντίθετο της προσέγγισης της μελέτης ενός συστήματος αποκλειστικά με αναγωγή του στα δομικά του μέρη, δηλαδή ενός άλλου τρόπου σκέψης που καλείται αναγωγισμός. Η θεωρία συστημάτων αναπτύχθηκε ως αντίδραση στον αναγωγισμό και στους περιορισμούς του.

Αυτοοργάνωση είναι ένας αντιεντροπικός μηχανισμός ο οποίος υπό κατάλληλες συνθήκες προκύπτει αυθόρμητα λόγω των φυσικών νόμων και κατά τη διάρκεια φυσικών φαινομένων. Προκαλεί την εμφάνιση αυτοοργανούμενων συστημάτων τα οποία εισάγουν στο εσωτερικό τους ενέργεια, τη μετασχηματίζουν και εξάγουν στο περιβάλλον τους εντροπία, συνήθως υπό μορφή θερμότητας, παράλληλα διατηρώντας ή ενισχύοντας μία περίπλοκη εσωτερική δομή. Έτσι με την αυτοοργάνωση ένα σύστημα παράγει πληροφορία που περιγράφει τον εαυτό του. Προκειμένου να μην αντιβαίνει το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής η αυτοοργάνωση είναι αυστηρά τοπικό και χρονικά περιορισμένο φαινόμενο, ενώ συνοδεύεται από αύξηση της εντροπίας στο περιβάλλον του συστήματος. Η μετάβαση ενός συστήματος από ένα στάδιο χαμηλής δομικής περιπλοκότητας σε ένα στάδιο υψηλότερης περιπλοκότητας, μέσω μίας διαδικασίας αυτοοργάνωσης, καλείται μετασυστημική μετάβαση. Είναι δυνατόν ένα αυτοοργανούμενο σύστημα να είναι συνθετικό, κατασκευασμένο κατάλληλα από τον Άνθρωπο ώστε να παρουσιάζει αυτοοργάνωση.

Αυτοποιητικό σύστημα είναι ένα ιεραρχικώς αυτοοργανούμενο σύστημα Α, τα μέρη του οποίου παρασκευάζουν τα θεμελιώδη συστατικά που αποτελούν το ίδιο το Α με στόχο να διατηρήσουν σταθερή την κατάσταση του παρά τις πιθανές περιβαλλοντικές μεταβολές. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται αυτοποίηση και τα αυτοποιητικά συστήματα ορίζονται κατ' αντιδιαστολή με τα αλλοποιητικά, δηλαδή συστήματα τα οποία παρασκευάζουν και δίνουν ως έξοδο συστατικά άλλων συστημάτων. Η αυτοποίηση προέκυψε ως εφαρμογή της θεωρίας συστημάτων στη βιολογία με στόχο τον ορισμό της ζωής.

Πολύπλοκο σύστημα είναι μία σύνθετη δομή, αποτελούμενη από πολλαπλά αλληλεπιδρώντα μέρη, της οποίας η συμπεριφορά είναι διαφορετική από οποιονδήποτε γραμμικό συνδυασμό συμπεριφορών των μερών της (μη γραμμικό σύστημα). Τα πολύπλοκα συστήματα χαρακτηρίζονται από ισχυρή εξάρτηση και ποικιλομορφία μεταξύ των μερών τους, ενώ αντιθέτως η συμμετρία στη δομή ενός συστήματος υποδεικνύει χαμηλή πολυπλοκότητα. Συνήθως τα πολύπλοκα συστήματα είναι ιεραρχικώς αυτοοργανούμενα και εμφανίζουν αναδυόμενες συμπεριφορές (emergent behaviors), δηλαδή καινοφανείς συλλογικές συμπεριφορές οι οποίες δεν μπορούν να αναχθούν στα μεμονωμένα μέρη του συστήματος αλλά οφείλονται στις αλληλεπιδράσεις και τις συσχετίσεις τους. Η πολυπλοκότητα κατάγεται ως έννοια από τη θεωρία του χάους αλλά τα πολύπλοκα συστήματα, σε αντίθεση με τα χαοτικά, είναι μη ντετερμινιστικά. Μία ειδική κατηγορία είναι τα προσαρμοστικά πολύπλοκα συστήματα (Complex Adaptive Systems) τα οποία είναι δυναμικά (η κατάσταση τους αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου),μνημονικά (κάθε στιγμή διατηρούν πληροφορίες για περασμένες καταστάσεις τους) και ενδοσκοπικά (η εξέλιξη τους με το χρόνο εξαρτάται από το περιεχόμενο της μνήμης τους). Ο όρος προσαρμοστικότητα υποδηλώνει μία εξελικτική βιολογική προσέγγιση στην περιγραφή του συστήματος, υπό την έννοια ότι το σύστημα έχει τη δυνατότητα μάθησης και προσαρμογής στο περιβάλλον του.

Ανάδραση (feedback) είναι μία διαδικασία κατά την οποία κάποιο τμήμα της στιγμιαίας εξόδου ενός συστήματος ανακατευθύνεται και επανατροφοδοτείται στο σύστημα ως νέα είσοδος. Η τελευταία χρησιμοποιείται εσωτερικά ώστε το σύστημα να αυτορυθμίσει τη συμπεριφορά ή και τη δομή του με βάση την αμέσως προηγούμενη έξοδο του και κάποιους έμφυτους κανόνες. Η ανάδραση μπορεί να συμβαίνει σε κάθε κύκλο εισόδου-επεξεργασίας-εξόδου, οπότε το σύστημα λέγεται πως περιέχει έναν αναδραστικό βρόχο. Η αρνητική ανάδραση, όταν δηλαδή η επανατροφοδότηση κάποιας εξόδου οδηγεί σε κατάλληλη αυτορύθμιση του συστήματος ώστε να προσπαθήσει να εξαφανίσει στο μέλλον την επίμαχη έξοδο, βοηθά στη διατήρηση της σταθερότητας του συστήματος παρά τις πιθανές εξωτερικές μεταβολές. Η θετική ανάδραση, όταν δηλαδή η επανατροφοδότηση κάποιας εξόδου οδηγεί σε κατάλληλη αυτορύθμιση του συστήματος ώστε να προσπαθήσει να μεγιστοποιήσει στο μέλλον την επίμαχη έξοδο, ενισχύει την πιθανότητα αποκλίσεων, ποικιλομορφίας και μεταβολών, με στόχο το σύστημα να φτάσει σε μία νέα σταθερή κατάσταση. Ας σημειωθεί ότι δεν υπάρχει κατ' ανάγκην κάποιο κεντρικό σημείο ελέγχου που επιβλέπει την αυτορύθμιση, καθώς ο έλεγχος αυτός μπορεί να είναι κατανεμημένος σε όλο το σύστημα (π.χ. οι πληθυσμοί θηρευτών και θηραμάτων σε κλειστά οικοσυστήματα ρυθμίζονται με αρνητική ανάδραση χωρίς τη μεσολάβηση κάποιου κέντρου ελέγχου). Σχετικώς με τα βιολογικά συστήματα έχει ειπωθεί το εξής: «Χωρίς μηχανισμούς αρνητικής ανάδρασης, ένας οργανισμός δεν μπορεί να διατηρήσει την υπόστασή του μέσα στο φυσικό του περιβάλλον. Χωρίς μηχανισμούς θετικής ανάδρασης, δεν έχει πιθανότητα να επιβιώσει ως είδος εν όψει περιβαλλοντολογικών αλλαγών, στις οποίες θα πρέπει να προσαρμοστεί θέτοντας νέους στόχους».

Κυβερνητικό σύστημα ονομάζεται ένα αναδραστικό πολύπλοκο σύστημα. Κυβερνητική (cybernetics) είναι ένα υποσύνολο της επιστήμης συστημάτων το οποίο επικεντρώνεται στη μελέτη κυβερνητικών συστημάτων. Η κυβερνητική προέκυψε μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από μία μείξη της θεωρίας πληροφοριών, η οποία μελετούσε τη μαθηματική έννοια της πληροφορίας από τη σκοπιά των τηλεπικοινωνιών, και τηςθεωρίας ελέγχου, η οποία μελετούσε πρακτικούς συνθετικούς μηχανισμούς ανάδρασης από τη σκοπιά των μηχανικών. Χωρίς ακόμη να έχει διαμορφωθεί τότε η επιστήμη συστημάτων και η ολιστική μεθοδολογία, η κυβερνητική υιοθέτησε εξ αρχής μία συστημική προσέγγιση και μία έμφαση στην αυτοοργάνωση και στην αυτονομία, αποτελώντας έτσι σημαντική πηγή ερεθισμάτων για την ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης συστημάτων αλλά και κλάδων όπως η τεχνητή νοημοσύνη. Ιστορικά, κεντρική ιδέα πίσω από την κυβερνητική υπήρξε η ομοιότητα μεταξύ ζωντανών οργανισμών και τεχνολογικών μηχανισμών, μία ομοιότητα που μοντελοποιήθηκε με τις έννοιες του συστήματος, της ομοιόστασης και της ανάδρασης. Σε σχέση με τη θεωρία συστημάτων η κυβερνητική επικεντρώνεται περισσότερο στη λειτουργία των πολύπλοκων συστημάτων, δηλαδή στον τρόπο που ελέγχουν τη δράση τους, επικοινωνούν μεταξύ τους, αλληλεπιδρούν τα μέρη τους κλπ, παρά στη δομή τους.

Εξέλιξη ονομάζεται ένα επιστημονικό μεθοδολογικό υπόδειγμα που ερμηνεύει την εμφάνιση των βιολογικών τύπων στο γήινο οικοσύστημα μέσω των αρχών της γενετικής διαφοροποίησης και της φυσικής επιλογής. Κατά τη δεκαετία του 1980 έλαβαν δημοσιότητα εξελικτικά μοντέλα επηρεασμένα από την κυβερνητική και μία παρενέργεια ήταν η διείσδυση εξελικτικών ιδεών στην επιστήμη συστημάτων. Έτσι προέκυψε μία τάση ερμηνείας της συστημικής αυτοοργάνωσης ως εφαρμογής των αρχών της εξέλιξης σε κάθε είδους συστήματα και όχι μόνο βιολογικά. Αυτή η επέκταση έγινε εφικτή χάρη στη διάδοση της αρχής της επιλεκτικής διατήρησης ως υποκείμενης κεντρικής αρχής της εξέλιξης.
Με το εν λόγω σκεπτικό η εμφάνιση γαλαξιών, αστέρων, κυττάρων, οικοσυστημάτων, νοημοσύνης και κοινωνιών μπορεί να θεωρηθεί ως μία αλληλουχία φαινομένων αυθόρμητης ανάδυσης τα οποία προέκυψαν από διαδοχικές μετασυστημικές μεταβάσεις μέσω εγγενών εξελικτικών διαδικασιών. Κίνητρο πίσω από αυτές τις τάσεις υπήρξε η αντίληψη ότι η εξέλιξη δύναται να παράγει αυθόρμητα συστημικές δομές με υψηλή εσωτερική διαφοροποίηση και ολοκλήρωση των μερών τους, ουσιαστικά δηλαδή υψηλή πολυπλοκότητα.

Εφαρμογές

Στην τεχνητή νοημοσύνη πολυπρακτορικό σύστημα ονομάζεται ένα συνθετικό πολύπλοκο σύστημα, πιθανώς αυτοοργανούμενο, του οποίου τα δομικά μέρη, οι πράκτορες, συνεργάζονται ισότιμα για την επίλυση ενός εύρους προβλημάτων αλλά διατηρούν ένα βαθμό αυτονομίας. Κάθε πράκτορας έχει περιορισμένη γνώση του περιβάλλοντος και του ίδιου του συστήματος ενώ η ολική συμπεριφορά του τελευταίου αποτελεί τυπικό παράδειγμα φαινομένου ανάδυσης. Ο όρος αφορά συνθετικά συστήματα που δεν απαντώνται στη φύση, ταιριάζει όμως και με τη μοντελοποίηση φυσικών πολύπλοκων συστημάτων από τα οποία αντλεί έμπνευση (π.χ. αποικίες τερμιτών).

Συλλογική νοημοσύνη είναι ένα φαινόμενο ανάδυσης συμπεριφορών σε πολύπλοκα συστήματα οι οποίες αφορούν γνωστικές λειτουργίες ή ακόμα και ευφυΐα. Συλλογική νοημοσύνη μπορεί να παρατηρηθεί σε βιολογικά, ηλεκτρονικά ή και κοινωνικά συστήματα.

Νοημοσύνη σμήνους είναι ένας όρος της τεχνητής νοημοσύνης ο οποίος υποδηλώνει αυτοοργανούμενα, αποκεντρωμένα πολυπρακτορικά συστήματα με συλλογική νοημοσύνη.

Συναφή γνωστικά πεδία

Θραύσματα...

2010-12-30T03:58:00.008+02:00

Αποσπάσματα από « Το κορίτσι με τα Πορτοκάλια» του Jostein Gaarder

…Για μένα αυτός ο κόσμος ήταν πάντα μαγικός, έτσι τον ένιωθα από παιδί, πολύ πριν αρχίσω να αναζητώ στο δρόμο του Όσλο το κορίτσι με τα πορτοκάλια. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω αυτό το συναίσθημα με απλά λόγια, φαντάσου μόνο αυτό τον κόσμο πριν γεννηθούν όλες αυτές οι μοντέρνες μωρολογίες περί φυσικών νόμων, περί θεωρίας της εξέλιξης, περί ατόμων, περί νευρικών κυττάρων, βιοχημείας και DNA, πριν αυτή η γήινη σφαίρα υποβιβαστεί σε ‘’πλανήτη’’ κάπου στο διάστημα, πριν το περήφανο ανθρώπινο σώμα κομματιαστεί σε καρδιά, πνεύμονες, νεφρά, ήπαρ, εγκέφαλο, κυκλοφορία του αίματος, μυς στομάχι και έντερα. Μιλώ για την εποχή που ο άνθρωπος ήταν ακόμα άνθρωπος ένας ολόκληρος και περήφανος άνθρωπος , τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Τότε που ο κόσμος ήταν μια εκρηκτική σπίθα περιπέτειας.

Ξαφνικά βγαίνει από τους θάμνους ένα ελάφι, σε κοιτάζει μια στιγμή κι έπειτα χάνεται. Τι είδους ψυχή κάνει αυτό το ζώο να κινείται; Ποια ανεξήγητη δύναμη στολίζει τη γη με άνθη σε όλα τα χρώματα της ίριδας και το νυχτερινό ουρανό με πλούσιες δαντέλες αστεριών που τρεμοφέγγουν;

Μια τόσο γυμνή και άμεση αίσθηση της φύσης βρίσκεις στη λαϊκή λογοτεχνία, για παράδειγμα στα παραμύθια των αδερφών Γκριμ. Διάβασέ τα Γκέοργκ. Διάβασε τα ισλανδικά έπη, την Ελληνική και τη σκανδιναβική μυθολογία, διάβασε την Παλαιά Διαθήκη. Παρατήρησε τον κόσμο πριν αποστηθίσεις υπερβολική Χημεία και Φυσική…

… Μην ισχυριστείς ότι η φύση δεν είναι θαύμα. Μη μου πεις ότι ο κόσμος δεν είναι παραμύθι. Όποιος δεν το αντιληφθεί, ίσως το καταλάβει μόνο όταν το παραμύθι πλησιάσει στο τέλος του. Επειδή τότε θα έχουμε μια τελευταία ευκαιρία να βγάλουμε τις παρωπίδες, μια τελευταία δυνατότητα να αφεθούμε σε αυτό το θαύμα που πρέπει να αποχωριστούμε, που πρέπει να εγκαταλείψουμε….

… Κανείς δεν αποχωρίστηκε με δάκρυα την ευκλείδεια γεωμετρία, ή το περιοδικό σύστημα των στοιχείων. Κανείς δεν έχυσε ένα δάκρυ επειδή αποχωρίστηκε το διαδίκτυο ή την προπαίδεια. Όμως εδώ αποχωριζόμαστε τη ζωή, το παραμύθι και την περιπέτεια. Και μαζί μ’ αυτά πρέπει να αποχωριστούμε ένα μικρό αριθμό επιλεγμένων ατόμων που αγαπάμε αληθινά…

…είμαι και εγώ επιστήμονας και ασφαλώς δεν είμαι πολέμιος της επιστήμης, αλλά δεν άφησα ποτέ να μου αφαιρέσουν παντελώς την μυθολογική και κάπως ανιμιστική κοσμοθεωρία μου. Δεν άφησα ποτέ τον Νεύτωνα ή τον Δαρβίνο να μου κλέψουν το πραγματικό μυστήριο της ζωής…

…Η επιστροφή από το ιατρείο στο σπίτι και στο κορίτσι με τα πορτοκάλια, που ήταν στον κήπο του και ζωγράφιζε άνθη κερασιάς , αποτελούσε για μένα την εκπλήρωση κάθε ονείρου μου. Βλέποντας την κάποτε στον κήπο ένιωσα τόση ευτυχία, ώστε την πήρα αγκαλιά και την κουβάλησα στην κρεβατοκάμαρα του πρώτου ορόφου. Γελούσε, αχ πως γελούσε! Την απόθεσα στο κρεβάτι και την ξελόγιασα. Δεν νιώθω διόλου άβολα που δείχνω κι αυτή την πλευρά της ευτυχίας μας. Γιατί θα έπρεπε; Στο κάτω κάτω ο έρωτας αποτελεί τον μίτο της ιστορία μας.

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

=====

Ουρανός καθαρόαιμος
δάχτυλα που τα πήρε ρυάκι
περασμένο απ' τον ύπνο.
Στα χλωρά δαφνόφυλλα
γυμνή κοίτεται η μέρα.

=====

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.
Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Οδυσσέας Ελύτης

Αποσπάσματα από το «ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΜΕ ΜΑΡΙΑ;» της ΜΕΛΠΩ ΑΞΙΩΤΗ

…Έλεγε η Άννα. « Εγώ μεγάλωσα μέσα σε μια σακούλα χαρτοπόλεμο. Προσπαθούσα να ξεχωρίσω μέσα σ’ εκείνο το πλήθος τα χρώματα, το ιδιαίτερο, που δεν θα εξαφανίζονταν με τη γοργή στροφή, να μπερδευτεί με άλλα χρώματα. Σε ποια μεριά της γης να βρίσκουνται άραγε, συλλογιζόμουνα πάντα, τα σπουδαία πράγματα…»

… Τότε ο Γιάννης είπε: Για τον καθένα, πάνω στη μορφή του βρίσκεται χαραγμένο το νόημα που φρόντισε ο ίδιος να δώσει στη ζωή. Αν τη γνωρίζω τώρα τη μορφή σου Άννα, όχι επειδή την είδα, αλλά επειδή γνώρισα τον σπαραγμό που βήμα βήμα σου την ετοίμασε. Και είσαι δικιά μου τώρα όχι επειδή σε γέννησα, αλλά γιατί θα ξέρω πάντα, και αν ακόμα θα βρεθείς κάποτε μακριά, να σε ζωγραφίσω…

…Και κοίταξε και η Μάρθα πέρα από το παράθυρο, που σαν να τ’ άνοιξε σήμερα το πρωί πρώτη φορά ένα χτίστης, και είπε: « Έτρεμα μήπως δεν προλάβω να τα γνωρίσω όλα γύρω μου. Έτρεμα πάλι, ύστερα, μήπως τελειώσουν όλα και δεν πομείνει τίποτα άλλο, για τη συνέχεια της ζωής. Αλλά η ζωή είναι μεγάλη και ησύχασα»

Και δίπλα ο Γιάννης έλεγε στην Άννα:

Όταν θα φύγεις αύριο, που θα’ χει δύσει ο ήλιος, να μη σε δει κανείς. Θα σκύψω τότε να βαστάξω όλη τη γη με τα χέρια μου, μήπως λυγίσει, και σκοντάψεις…

…και δίπλα ένα γραμμόφωνο έπαιζε ξεχασμένο και η βελόνα γύριζε όλο στην ίδια θέση και όταν ζήτησε το γραμμόφωνο να ανακαλύψει μέσα στο σαλόνι τα πρόσωπα που το κουρδίσανε, όλοι ήταν ακόμα τόσο πολύ νέοι και είχαν φύγει μακριά να εξακολουθήσουνε…

…Εδώ τελειώνει η ιστορία του έρωτα του ανθρώπου.

Η ιστορία της ζωής.

Εκείνος ο μεγάλος άνθρωπος ο ομαδικός, κύριος της γνώσης, του χρόνου και του απέραντου, - ρυθμιστής αύριο της τύχης του κόσμου.

Και ίσως θα χρειαστεί εμείς τώρα να ξαναπλάσομε μια παιδική καρδιά, για να μπορούμε να διαβάσομε…

Αλληλεγγύη

Είναι εκεί δεν μπορώ ν' αλλάξω
με δυο μεγάλα μάτια πίσω απ' το κύμα
από το μέρος που φυσά ο αγέρας
ακολουθώντας τις φτερούγες των πουλιών
είναι εκεί με δυο μεγάλα μάτια
μήπως άλλαξε ποτέ του.

Τί γυρεύετε; τα μηνύματά σας
έρχουνται αλλαγμένα ως το καράβι
η αγάπη σας γίνεται μίσος
η γαλήνη σας γίνεται ταραχή
και δεν μπορώ να γυρίσω πίσω
να ιδώ τα πρόσωπά σας στ' ακρογιάλι.

Είναι εκεί τα μεγάλα μάτια
κι όταν μένω καρφωμένος στη γραμμή μου
κι όταν πέφτουν στον ορίζοντα τ' αστέρια
είναι εκεί δεμένα στον αιθέρα
σα μια τύχη πιο δική μου απ' τη δική μου.

Τα λόγια σας συνήθεια της ακοής
βουίζουν μέσα στα ξάρτια και περνάνε
μήπως πιστεύω πια στην ύπαρξή σας
μοιραίοι σύντροφοι, ανυπόστατοι ίσκιοι.

Έχασε πια το χρώμα αυτός ο κόσμος
καθώς τα φύκια στ' ακρογιάλι του άλλου χρόνου
γκρίζα ξερά και στο έλεος του ανέμου.

Ένα μεγάλο πέλαγο δυο μάτια
ευκίνητα και ακίνητα σαν τον αέρα
και τα πανιά μου όσο κρατήσουν, κι ο θεός μου.
Γ. Σεφέρης

Άνθρωποι "έρχονται", άνθρωποι "φεύγουν".

Άνθρωποι σαν τον πλανήτη Αφροδίτη , φωτίζουν !

Άνθρωποι κεριά, των οποίων νιώθεις

την ζέστη της φλογισμένης τους καρδιάς,

ακόμα και αν δεν τους ακουμπάς.

Κάθε τι (όμως!) που ανατέλλει

νομοτελειακά δύει...

Είσαι και αυτό που πίστευες ότι δεν είσαι....Οι φόβοι σου!

2010-12-29T11:38:00.006+02:00

Όταν έχεις ερωτευτεί το μυαλό σου, όταν το ξεχωρίζεις από τα μυαλά που είναι κοντά σου - τότε εκείνο- τόσο πιο εύκολα ‘’βρίσκει’’ τα κλειδιά για να ανοίξει τις πόρτες που έχουν οι αποθήκες που φωλιάζουν κοιμισμένοι, οι φόβοι σου!

Φόβοι, που όμως δεν ήξερες ότι είχαν τους σπόρους τους μέσα σου. Μετά, ξαφνικά, αρχίζει το παιγνίδι του μυαλού σου με εσένα, δηλαδή ο εαυτός σου εναντίον του εαυτού σου. Μια αμφίρροπη και δύσκολη μάχη που μοιάζει σαν μια παρτίδα σκάκι την οποία παίζεις μόνος σου. Τα άσπρα εσύ, τα μαύρα πάλι εσύ. Δεν ξέρεις ποιο χρώμα να υπερασπιστείς. Παίρνεις το μέρος κάποιου και είναι σαν να εναντιώνεσαι στο ίδιο σου το μυαλό! Αντιμάχεται η λογική σου με το συναίσθημα σου…

Σου συμβαίνει ότι βιώνεις για έναν άλλον άνθρωπο....

Όταν ερωτευτείς το πρόσωπο του, σε ακολουθεί παντού, ψάχνεις να το βρεις στο πρόσωπο άλλων ανθρώπων και νομίζεις ότι το βλέπεις συνέχεια…

Όταν ερωτευτείς την φωνή του την ακούς παντού ( όπως σε ένα ραδιοφωνικό παραγωγό που ποτέ δεν έχεις δει, αλλά μόνο τον ακούς…)

Όταν ερωτευτείς την γραφή του, πάντα την συγκρίνεις με την γραφή άλλων…

Σε κατατρώει ο φόβος, της απώλειας όλων αυτών. Αλλοτριώνεσαι, σιγά σιγά. Ο φόβος της απώλειας είναι μεγαλύτερος από την απώλεια την ίδια!

Ο φόβος ότι θα αρρωστήσεις... Αυτός ο φόβος είναι απίστευτος! Σε τσακίζει...

Στην πραγματικότητα όμως, η ζωή μας είναι έτσι. Να κυνηγάς τον εαυτό σου, να ανεβάζεις τον πήχη και αυτό αυξάνει τις φοβίες σου!

Όλα είναι φυσιολογικά τελικά. Κάνε υπομονή με τον εαυτό σου.

Δώσε του το περιθώριο να μάθει από την ανατροφοδότηση των εμπειριών του που μετατρέπονται σε συναισθήματα.

Αδύναμοι άνθρωποι... όμορφοι άνθρωποι, αληθινοί:-)

2010-12-12T11:34:00.008+02:00

Παλιά αγχωνόμουν, όταν κάποιος μου έλεγε όχι, σε κάποιο θέλω μου.

Αργότερα συνειδητοποίησα ότι το όχι κάποιου με θέτει σε εγρήγορση

και μου προσφέρει την δυνατότητα να σκεφτώ, τι πρέπει να κάνω για να μετατρέψω το όχι σε ναι, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θέλω οπωσδήποτε να πάρω το ναι του σαν απάντηση. Σκεφτόμουν λοιπόν τι να κάνω, κάτι σαν κινήσεις σε παιγνίδι στρατηγικής. Αν κάνω αυτό, εκείνος/νη θα κάνει αυτό, οπότε θα κάνω αυτό σαν απάντηση στην κίνηση του και ούτω καθεξής…

Αποφάσισα λοιπόν ότι είναι προτιμότερο να έχω κοντά μου ανθρώπους που έχουν φοβίες και εμμονές, αδυναμίες, που αδιαφορούν αν θα τσαλακώσουν την εικόνα που έχω σχηματίσει εγώ για αυτούς, γιατί τότε και αυτοί θα προσπαθήσουν πιο πολύ ακόμα, θα το παλέψουν για να νικήσουν. Όλο αυτό το αλισβερίσι με κάνει καλύτερο καθώς ανανεώνομαι μέσα από την προσπάθεια να κερδίσω τον απέναντι μου!

Αυτοί είναι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αυτοί με κάνουν να μεγαλώνω όμορφα, αυτούς μπορώ να ερωτευτώ χωρίς φόβο, αυτούς που θα μπορέσουν να μου πουν και όχι.

Καλύτερα ένα αληθινό όχι, από ένα ψεύτικο ναι.

<< Λόγω της απληστίας μου για τη ζωή, δεν παίζω το παιγνίδι του θανάτου όπως κάνουν μερικοί. Η ζωή είναι τόσο μικρή, που όσο μπορώ να κινούμαι, να βλέπω, να αισθάνομαι, θέλω να εξακολουθώ να υπάρχω. Η ζωή δεν έχει νόημα. Όμως όσο ζούμε της δίνουμε ένα νόημα. δημιουργούμε ορισμένους στόχους, που όσο υπάρχουμε της δίνουν νόημα, παρ’ όλο που οι ίδιοι οι στόχοι είναι δίχως νόημα. Νόημα ενός τρόπου για να επιβιώνεις από τη μια μέρα στην άλλη, ενός σκοπού για το τίποτα>>.

Φράνσις Μπέικον.

Συνεπώς : ας βάλουμε στόχους τους οποίους ας προσπαθούμε να υλοποιούμε. Μας γεμίζουν, διώχνουν την ανία από την καθημερινότητα…. Μας κάνουν να ζούμε την ζωή που δικαιωματικά μας ανήκει, έχοντας κοντά μας ανθρώπους αληθινούς, αδύναμους, που είναι όμορφοι ακόμα και όταν είναι αμακιγιάριστοι, που τσακωνόμαστε μαζί τους, που μιλάμε άφοβα και λέμε την γνώμη μας χωρίς αναστολές….
Σας χαρίζω αυτό:
<<Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να με αγαπάει κάποιος,
άρα αν κάποια ή κάποιος μ' αγαπάει, προφανώς με αγαπάει
γι΄αυτό ακριβώς που είμαι στην πραγματικότητα>>
Βολίνσκι!

Την καλημέρα μου.

2010-12-11T11:47:00.010+02:00

Όμορφες κυρίες
με το λευκό τους φόρεμα, σε διάφορα σχέδια,
χορεύουν, χορεύουν ανέμελα...
Φτάνουν σε εμάς για να μας ζεστάνουν
να μας κάνουν να χαμογελάσουμε
να ονειρευτούμε την παρέα γύρω από το τζάκι!
Είναι οι στιγμές αυτές που χανόμαστε
στην αθωότητα μας, που θυμόμαστε τα
παιδικά μας ανέμελα χρόνια...
Είναι οι στιγμές που πνιγόμαστε
από το μέσα μας γέλιο, γιατί τότε
γελά η ψυχή μας:-)
Ας τις απολαύσουμε
στο τοπίο που απορροφά όλους τους ήχους,
το χιονισμένο τοπίο.
Δεν υπάρχει το αύριο, ούτε το χθες
αλλά μόνο το τώρα.
Ας τις ζήσουμε
σαν να μην είχαμε ρολόι στο χέρι,
σαν να αδιαφορούσαμε για τον χρόνο

με την παραφορά ενός ερωτευμένου που ξεχνά τα πάντα,

εκτός από το κορμί το οποίο ποθεί.

Δεν ήταν τρελός...Eρωτεύτηκε παράφορα!

2010-12-05T10:00:00.011+02:00

Ας είναι οι δρόμοι μας από άμμο
να πατάμε και να σβήνουν τα χνάρια μας από τον άνεμο!
Οι έρωτες, οι αγάπες, οι μοναδικές μας στιγμές
άνεμος ας γίνουν,
να φύγουν
ναι ας φύγουν μακριά από το νου,
ας γίνουν σύννεφο,
με ακαθόριστο σχήμα την στιγμή του δειλινού!
Η νοσταλγία με πνίγει…
Θέλω να μείνω μόνος,
μακριά απ’ όλα.
Θα ράψω τα βλέφαρά μου
και θα στάξω σταγόνες λαδιού στα αυτιά μου
να μη βλέπω και να μην ακούω τίποτα από τον έξω κόσμο…
Μόνο τη φωνή της ψυχής μου θέλω να ακούω
να βυθίζομαι μέσα μου και να χάνομαι στο δικό μου κόσμο.
Με απογοήτευσες φρικτά…
Οι σκέψεις για τα παλιά δεν ξεχνιούνται,
δε φεύγουν - η λήθη με ξέχασε -
και οι νέες παραμένουν,
με βάρυναν τόσο πολύ, που δεν μπορώ να στέκομαι πλέον όρθιος·
σωριάζομαι στο πάτωμα, στηρίζομαι στα γόνατα μου και μπουσουλάω.
Μάτωσα γόνατα και παλάμες.
Δεν ξεδιψώ, άσπρισαν και ξεράθηκαν τα χείλη μου,
ούτε νερό δεν έχω διάθεση να πιω·
τα ούρα κίτρινα από την έλλειψη νερού,
ή από κάποιο σοβαρό πρόβλημα στα νεφρά,
φτύνω μαύρα φλέματα, από τα βρόμικα καπνισμένα πνευμόνια μου
Έτρεχα με ιλιγγιώδη ταχύτητα, γεμάτος χαρά
και ξάφνου έγινε η μετωπική σύγκρουση με την σκιά σου!
Το κορμί σου είχε φύγει, αλλά εκείνη είχε μείνει πίσω στα όνειρά μου.

Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή

το τραγούδι και τίποτα άλλο.

Πολλές φορές μου αρέσει όταν ακούω τραγούδια

ή βλέπω εικόνες να φτιάχνω μικρές ιστορίες

και να παίρνω την θέση του ήρωα του τραγουδιού

ή της εικόνας, ακόμα και με τον αντίθετο ρόλο!

Σκέψεις.

2010-12-03T18:08:00.003+02:00

Δεν ξέρω ποιος δρόμος είναι ο σωστός,

δεν ξέρω γιατί ακολουθώ αυτόν που ακολουθώ

δεν ξέρω τι σκοπό εξυπηρετώ στη γη!

Γεννήθηκα απλά για να πεθάνω;

Γεννήθηκα ως άνθρωπος και είμαι στην κορυφή της πυραμίδας

το πιο άχρηστο πλάσμα στον πλανήτη

γιατί στην πραγματικότητα δεν εξυπηρετώ τίποτα.

Κοιτώ μέσα μου, όλο και πιο βαθιά

και εκεί που νομίζω ότι βρήκα τον πυθμένα,

συνειδητοποιώ το μεγαλύτερο ακόμα βάθος αυτού του πηγαδιού,

της ανθρώπινης ψυχής.

Όταν κοιτώ την άβυσσο με θράσος

νιώθω ότι με κοιτά και εκείνη με το ίδιο θράσος!

Η τιμωρία...

2010-11-24T11:56:00.006+02:00

Δεν τιμωρώ εσένα που με αγάπησες,

τιμωρώ εμένα που αγαπήθηκα!

Δεν βασανίζω εσένα, αλλά εμένα

γιατί κάποτε με βασάνισαν πνευματικά

και με έκαναν να νιώθω ανίσχυρος

και ανάξιος να αγαπηθώ!

Δεν εμπιστεύομαι εμένα,
όχι εσένα μωρό μου.

Στη ζωή μας όλα τα ζούμε μια φορά

και δεν έχουμε την πολυτέλεια

να κρίνουμε αν μια πράξη μας είναι σωστή

ή λανθασμένη με αντικειμενικό τρόπο!

Συνεπώς ζούμε τον χρόνο που μας ''αναλογεί'' με τυχαίο τρόπο.

Το τυχαίο κρύβει μια ομορφιά όμως.

Κρύβει το απρόβλεπτο, την έκπληξη, το άχρονο,
το απροσδόκητο , την έλλειψη ανίας
τον έρωτα του πρωτόγνωρου.

ActionAid Hellas

2010-11-18T20:58:00.000+02:00

Actionaid anadoxos paidiou - young mother 2010
Ανέβηκε από ActionAid_Hellas. - Βρείτε περισσότερα οικογενειακά βίντεο.

Κατερίνα Λέχου - Ναταλία Δραγούμη στη Γκάνα - ActionAid
Ανέβηκε από ActionAid_Hellas. - Βρείτε περισσότερα οικογενειακά βίντεο.

Επιστροφή ("Ελεγείες και Σάτιρες")

2010-11-17T07:05:00.000+02:00

Εγώ δεν επλανήθηκα σε δάση απάρθενα, βουερά,
μηδέ η ριπή μ' εχτύπησε του ωκεάνειου ανέμου.
Σκλάβο πουλί, τ' ανώφελα πηγαίνω σέρνοντας φτερά
και δε θα ιδώ τους ουρανούς που νοσταλγώ, ποτέ μου.

Μα πάντα, ω φύση, αλίμονο! πόσο η ψυχή μου ταπεινή
λάτρισσα στο παραμικρό γίνεται μάντεμά σου,
και πόσο, τώρα που η βραδιά θα πέσει φθινοπωρινή,
το καθετί περσότερο μου λέει την ομορφιά σου!

Με μιαν ακρούλα σύννεφου ταξιδεμένου με καλείς,
με το χρυσίο χαμόγελο του μαραμένου βρύου,
μ' ένα χορτάρι ανάμεσα στις πλάκες όλες της αυλής,
που το σαλεύει μοναχό η πνοή του Σεπτεμβρίου.

Και τη φωνή σου ακούγοντας, τη μυστικιά, τη δυνατή,
ω φύση, θα 'ρθω κάποτε φέρνοντας το σταυρό μου.
Θα' ναι το χώμα σου ελαφρό, και θα 'ναι πάντα ονειρευτή
η ώρα με τ' αναπάντεχο τέλος του μάταιου δρόμου!

Κώστας Καρυωτάκης

Να ξεχνάς ή να μην ξεχνάς;

2010-11-13T11:37:00.001+02:00

Ποιος νιώθει πιο μόνος άραγε;

Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο

ή εγώ που το έγραψα και δεν μπορώ να

το συνεχίσω γιατί γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα

από τις αναμνήσεις;

Τόσο ζωντανές θεέ μου!

Πόση βία, χωρίς αίμα, μπορεί να χαρακτηρίζει τη μνήμη μας ;

Βάλσαμο να ζεις μέσα στη λήθη κάποιες φορές…

Τώρα δεν θυμάμαι καν γιατί ξεκίνησα να γράφω αυτές τις αράδες :-)!

Στοχασμοί ( οι ) !

2010-11-12T20:53:00.004+02:00

Δεν αποχωρίζομαι αυτό που με πονά!

Είμαι δυνατός και το κάνω αυτό,

ή ακριβώς το αντίθετο, πολύ αδύναμος;

θέλω να δοκιμάσω τα όρια ανοχής και αντοχής του εαυτού μου

ή είμαι όμηρος της συνήθειας,

γιατί φοβάμαι να δαμάσω το νέο

και από βαρυθυμία δεν πραγματοποιώ το ‘’άλμα’’;

Δαιμονισμένη μέρα και αυτή!

Πάλι συλλογίζομαι!

Μου αρέσουν όμως οι δαιμονισμένες ημέρες.

Κάποια στιγμή όμως,

όλα διαχωρίζονται και ξεκαθαρίζονται

εκτός από την σκιά που αφήνουν τα αντικείμενα,

από τα αντικείμενα τα ίδια, όταν αυτά φωτιστούν!

Σε αυτό τον κόσμο, τον επίγειο κόσμο, που μόνο για αυτόν

έχουμε ο καθ’ ένας μας την προσωπική

και οριοθετημένη του αντίληψη

όλα είναι φθαρτά και έχουν ένα τέλος.

Το μη αναστρέψιμο είναι το παρελθόν

και με αυτό δεν πρέπει καν, να ασχολούμαστε!

Εγώ και εκείνοι...Δηλαδή πάλι εγώ!

2010-11-06T10:03:00.003+02:00

Διαίρεσα το εγώ μου σε πολλούς εαυτούς,
τους εαυτούς που κρύβω μέσα μου,
και τους ελευθέρωσα με την σκέψη μου στον χώρο.
Κοιτώντας τους, σε κάθε ένα από αυτούς αναγνώριζα ένα κομμάτι από εμένα!
Ο καθένας μόνος του είναι και ένα άλλο εγώ από το εγώ που φαίνεται ότι είμαι!
Άλλος έγινε αετός για να βλέπει την γη από ψηλά
και τις καμένες πόλεις απομεινάρια των πράξεων των ανθρώπων…
Πάντα μου άρεσε να πετώ… Αυτός είναι ο πιο καταπιεσμένος.
Ένας άλλος πήγε και κούρνιασε στην αγκαλιά των γυναικών που στη ζωή μου ερωτεύτηκα και όλες τους μου άφησαν μια γλυκιά ανάμνηση και ομόρφυναν την ζωή μου… τις ευχαρίστησε μια προς μια… είναι αυτός που του αρέσει να ερωτεύεται και δεν του αρέσει να κοιμάται τα βράδια μόνος του…
Πάντα μου άρεσαν οι γυναίκες! Το πιο όμορφο και γλυκό πλάσμα στη γη!
Χωρίς εκείνες ο κόσμος θα ήταν βάναυσα βίαιος…
τώρα, κάποιες φορές, είναι γλυκά βίαιος…
Κάποιος άλλος έγινε κύμα της θάλασσας για να ταξιδεύει παρέα με τον άνεμο· να ταξιδεύει για να γνωρίσει νέους τόπους, να γλύφει την αλμύρα του νερού να νιώσει την απεραντοσύνη της γης και την πολυπλοκότητα των σχημάτων των ακτών στις χώρες των ανθρώπων…
αυτός είναι ο πιο ελεύθερος απ’ όλους!
Αυτόν θα δυσκολευτώ να τον γυρίσω πίσω.
Ένας από αυτούς έγινε κυνηγός των ανθρώπων που προκαλούν την δυστυχία σε άλλους ανθρώπους, έγινε κυνηγός αυτών που αδικούν.
Αυτόν τον είδα να μαζεύει όλους αυτούς που απέκτησαν ισχύ και ξέχασαν τους συνανθρώπους τους, και να τους στοιβάζει μέσα σε μαύρα υπόγεια… Για να τους τιμωρήσει. Αυτός είναι ο πιο σκληρός, αλλά δίκαια σκληρός, της παρέας μου!
Υπήρχε κάποιος που του αρέσει η μοναξιά κλεισμένος στο δωμάτιο του και γύρω του να έχει στοίβες από βιβλία που περιείχαν το πνεύμα τόσων σημαντικών ανθρώπων που πέρασαν από την γη. Αυτός είναι ο πιο σοφός και ήρεμος απ’ όλους… Νιώθει μια ηδονή θαυμάζοντας το πόσο ευφυείς ήταν κάποιοι άνθρωποι. Βλέπει τα βιβλία σαν θησαυρό! Του αρέσει να γράφει για να ελευθερώσει τον πυρετό των συναισθημάτων του.
Του αρέσει να γράφει και να περιγράφει τα αδέρφια του,
τους άλλους εαυτούς του εγώ μου…
Αν με ρωτήσετε ποιος είμαι, θα σας πω είμαι όλα τα παραπάνω που ανάλογα με την περίπτωση κυριαρχεί στην συμπεριφορά μου το ένα ή το άλλο κομμάτι…
Είμαι ένα εγώ που αποτελείται από διαφορετικά κομμάτια με το καθένα να έχει την δική του ψυχή όμορφη ή άσχημη. Αυτός είμαι εγώ! Εγώ από πολλά είναι… από πολλούς εαυτούς επαναστάτες στο είδος τους…
Το κείμενο το είχα γράψει και το είχα δωρίσει
στο φίλο SEAWAVESSTORM.

Το σώμα και ο νους...

2010-10-31T03:09:00.001+03:00

Στο σώμα μας έχει αποτυπωθεί ότι έχουμε ζήσει στη ζωή μας!

Στο νου μας έχει αποτυπωθεί ότι έχουμε ζήσει στη ζωή μας

αλλά και η νοσταλγία για ότι θα θέλαμε να έχουμε ζήσει!

Νοσταλγία για αυτά που δεν έχουμε ζήσει·

απίστευτη είναι αυτή η ικανότητα.

Τι υπέροχος που είναι ο νους μας!

Το τίποτα το μετατρέπει σε στόχο,

το άσχημο το μετατρέπει σε όμορφο και το αντίστροφο!

Τους τοίχους του δωματίου μας τους μεταφέρει στο άπειρο,

ενίοτε τους ρίχνει και επάνω μας!

Ο νους χωρίς ψυχή - ψυχή από ατλάζι - όμως, είναι άχρηστος

και μπορεί να γίνει επικίνδυνο καταστροφικό όπλο.
Επιπλέον, αν του προσδώσουμε χαρακτηριστικά που δεν του ταιριάζουν,
δηλαδή υιοθετήσουμε συμπεριφορές που αποκλίνουν απ' ότι θα θέλαμε
πραγματικά να κάνουμε αργά ή γρήγορα θα αποκτήσουμε καταθλιπτική συμπεριφορά!
31-10-2010/04:00

Αν...

2010-10-24T20:54:00.004+03:00

Αν γνώριζα ποια είναι η αιτία κάθε πράξης μου

τι θα συνέβαινε ;

Θα ένιωθα καλύτερα ή

θα ήταν βαρετή και γεμάτη ανία η ζωή μου

χωρίς κανένα ενδιαφέρον;

θα χάνονταν ίσως η ηδονή

που προσφέρει η εξερεύνηση της νέας γνώσης

αφού δεν θα ήταν νέα γνώση, αλλά μια διαπίστωση

και επιβεβαίωση αυτού που ήδη ήξερα ;

Χαίρομαι όταν, πολύ συχνά μου δίνεται η ευκαιρία ,

να καταλάβω ότι δεν γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μου,

και έτσι ανακαλύπτω την δυναμική

που έχει η ψυχή και το σώμα μου…

Θαυμάσια και εξαιρετική αυτή η ικανότητα νομίζω.

Υπάρχουν φορές όμως, όχι συχνά στην ζωή μου, που νιώθω

τόσο αδύναμος και μόνος σαν ξερό κλαράκι που σπάει από τον άνεμο,

ένα έρμαιο του κυκεώνα των σκέψεων που μοιάζουν με σκοτεινό λαβύρινθο

και ταλανίζουν την σιγουριά και την αυτοπεποίθησή μου,

στην προσπάθεια μου να με καταλάβω·

τότε μέσα σε αυτήν την αδυναμία,

ψάχνω στηρίγματα και γιατροσόφια σε αλμπάνηδες γιατρούς

που το μόνο που σκέφτονται είναι η τσέπη τους.

Όμως η γνώση είναι μέσα μου,

και βρίσκεται στην αποδοχή της νέας πλευράς

που εμφανίζει το σώμα και η ψυχή μου.

Αρωγός στην συνειδητοποίηση ότι έχω την γνώση μέσα μου

είναι μια γυναίκα φίλη, που το όνομα της εκφράζει

την πάλη για την “απόκτηση” της από κάποιους λαούς

και δύο άντρες φίλοι μου.

Ο ένας αναγεννήθηκε πριν λίγα χρόνια και νιώθει έμβρυο,

και ο άλλος του οποίου το όνομα ,

εκφράζει την ιδιότητα των μαθητών του Κυρίου.

Σας ευχαριστώ και τους τρεις!

" Η ζωή που περνά είναι η δική μου! "

24/10/2010

2010-10-23T10:51:00.003+03:00

Κάθε αντίο:
ένας μικρός θάνατος, τον οποίο ακολουθεί μια Ανά(σ)ταση,
μια λύτρωση από την ένδεια των συναισθημάτων και το μαρασμό της ψυχής,
μια απελευθέρωση του μυαλού,
πολλές φορές και από τις διεστραμμένες τύψεις μας,
μια νέα αρχή, ενός νέου κύκλου συναισθημάτων!
Αντίο
σε δόγματα που δεν δέχονται (κάθε τύπου) την δαρβινική θεωρία,
αλλά και σε κάθε οπισθοδρομική σκέψη,
σε πρόσωπα ίσκιους,
σε αυτούς που κρίνουν και σκέφτονται επιφανειακά χωρίς να προτείνουν λύσεις,
σε αντικείμενα ικριώματα,
που μας πνίγουν!
Αντίο
στις συνήθειες που σκοτώνουν την ψυχή και το σώμα.
σε κούφιες και γυμνές λέξεις,
που εκφράζουν τις αναληθείς σκέψεις μας.
Αντίο
στην μνησικακία,
στα άτιμα και χωρίς μόχθο κλέη!
Αντίο
στο βλέμμα
που κοιτά μόνο
τα πέλματα και την πλάτη των άλλων!
Όχι δεν θα κλάψω
ούτε θα βυθιστώ στην θλίψη
διότι
είμαι χαρούμενος που βρίσκω τη δύναμη σιγά σιγά και λέω αντίο
σε ότι με φυλακίζει,
αλλά και σε εκείνον το φόβο - που δεν παραδεχόμαστε την ύπαρξή του –
της μη αποδοχής μας, από τους άλλους
σε ότι στέρησε στον εαυτό μου
την υλοποίηση των καλύτερων ονείρων του!
Αντίο,
μια λέξη που προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα
σε αυτόν που την λέει και σε αυτόν που την ακούει,
ακόμα και όταν αυτά τα δύο πρόσωπα συμπίπτουν!
Μπορεί όταν την λέμε ή όταν μας την λένε
να ματώνει το στόμα ή
το μυαλό μας να καίγεται από τις σκέψεις
όπως την λάβα που στο πέρασμα της φέρνει τον όλεθρο,
αλλά στην πραγματικότητα σημαίνει ελευθερία…
Μια λέξη που αποτελεί την πρώτη ύλη για ένα καλύτερο μέλλον!
Το μέλλον που μας ανήκει…
Το δικό μας σήμερα ή και το αύριο που δεν θα είναι καρμπόν του σήμερα.
Σκεφθείτε το!

Μήπως αυτά που βλέπουμε και λέμε όνειρα

είναι η πραγματικότητα και αυτό που ζούμε

τώρα είναι ένα όνειρο μας;

22/10/2010

Vamos a ganar la batalla.

2010-10-07T23:07:00.002+03:00

Μένω,

για να παλέψω με τον άνεμο…

Μένω,

για να βγάλω την άμμο, που μου ματώνει τα μάτια!

Μένω,

για να τιθασέψω τον ίλιγγο και τις ανούσιες τύψεις μου.

Φοβάμαι…

την αναπόφευκτη φθορά και την πτώση,

τις αλλαγές στο σώμα μου!

Όμως δεν υπάρχουν άτρωτοι,

αλλά σίγουρα υπάρχουν αξιοπρεπείς άνθρωποι

που μπορούν να επιλέγουν την ποιότητα στη ζωή τους,

που μπορούν να ζήσουν με τους φόβους τους,

που μπορούν να ζήσουν γνωρίζοντας ότι δεν γνωρίζουν τα πάντα…

Αλλά

Μένω,

για εμένα!

Μου το χρωστώ.

Μόνο σε εμένα χρωστώ…

Μόνο εμένα έχω στην ουσία!

(Από εκείνο το σκυλί των σαλονιών έμεινε λίγο τρίχωμα και η ανάμνηση του φόβου από τα βλέμματα - μαστίγια των άλλων επάνω στα μάτια του…

Το λουράκι του όμως χάθηκε κάπου σε κάποιο πλακόστρωτο καλντερίμι αφού πάντα αναζητούσε την ελευθερία… Στο μυαλό του είχε το άλμα προς το επέκεινα!)

Προσπαθώ να μην ορρωδώ από τις πράξεις ανθρώπων,

να μη με επηρεάζουν τα επινοήματα κάποιων!

Δήμιοι, από ηλιθιότητα και ματαιοδοξία είναι…

χωρίς μίσος για κανέναν μόνο αγάπη θα δίνω όταν το θέλω εγώ!

Δεν θέλω να ελπίζω γιατί αυτό είναι παραίτηση!

Θέλω να δώσω την μάχη,

με αντίπαλο τον εαυτό μου

και θα προσπαθήσω

να καθυποτάξω τα παιγνίδια του μυαλού μου,

να αγαπήσω τη ψυχή και το σώμα μου!

Μένω…

Σε ευχαριστώ fetus!

Τυφλότητα...άγνοια...αθωότητα!

2010-09-05T12:41:00.003+03:00

Τα μάτια μου βυθίστηκαν μέσα στις κόγχες τους

καθώς σε έψαχνα με αγωνία στο βάθος του δρόμου για να έρθεις.

Κάποια στιγμή όμως, σωριάστηκαν και αυτά κάτω…

Τα ποδοπάτησαν κάποιοι άγνωστοι και σκληροί τύποι από το πλήθος…

Τυφλός πλέον, με μια τεράστια τρύπα στην καρδιά…

Τα μόνα που έμειναν είναι:

η οσμή πάνω στην μπλούζα,

το κραγιόν πάνω στο ποτήρι και στο αίμα μου,

οι αναμνήσεις εκείνες που πονούν

και η επιβεβαίωση της πρόγνωσης,

(ήταν πάντα ένας αδιόρατος φόβος)

για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου…

Φεύγω…

Πάω στη θάλασσα να βρω όστρακα - ναυτίλους

για να τα κάνω ντουντούκες·

Να φωνάξω μέσα απ’ αυτά :

Πάρτε με κύματα μαζί σας!

Στροβιλίστε με,

χτυπήστε με αλύπητα στα βράχια

προκαλέστε μου απώλεια μνήμης,

για να μη κουβαλώ τίποτα από το παρελθόν (μου) στο μέλλον!

Ξεπλύνετε με από κάθε βρωμιά και

ξεβράστε με σε μια ακτή,

μιας νέας χώρας, για μια καινούρια αρχή.

Σαν έμβρυο,

καθαρό, αμόλυντο και αθώο,

σαν μικρό χελωνάκι που ξεπηδά μέσα από την άμμο

και από ένστικτο κινείται προς το νερό,

προς τη ζωή δηλαδή…

Ένας νέος κύκλος θα αρχίσει,

αλλά εγώ δεν θα το ξέρω..

Η αθωότητα της άγνοιας για όσο κρατήσει!

4 Σεπτεμβρίου 2010

Curso...

2010-09-03T23:36:00.000+03:00

Η ζωή μας είναι ένα τεράστιο πάζλ,
τα κομμάτια του οποίου δεν είναι έτοιμα και κομμένα από μια μηχανή,
άλλα τα φτιάχνουμε εμείς και άλλα ερήμην μας κάποιοι άλλοι!
Κάποια από αυτά τοποθετούμε στη θέση τους οι ίδιοι
κάποια άλλα τα τοποθετούν κάποιοι άλλοι,
την εποχή που εμείς είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε
τυφλωμένοι από ψεύτικες ομορφιές καθισμένες στα γόνατά μας,
απλούς πονοκεφάλους και μαλακούς καναπέδες.
Ο δρόμος μας, από τη στιγμή της γέννησης,
είναι πολλές φορές μοναχικός καθώς βαδίζουμε
και νιώθουμε συνέχεια την καρδιά μας να δονείται…
Όμως
νιώθουμε ότι η θέση της δεν είναι μέσα μας
αλλά μέσα στο σώμα κάποιου άλλου ανθρώπου…
Είναι όμορφο να ανταλλάσουμε τις καρδιές μας,
τα χάδια μας, τα δάκρυα μας, τις σκέψεις μας…
Από την καρδιά μας πηγάζουν όλα σχεδόν,
για την καρδιά μας γίνονται όλα νομίζω…
Το διάστημα που ζούμε χωρίς αγάπη είναι αυτό που νιώθουμε
την μεγαλύτερη θλίψη, νιώθουμε ότι πάντα κάτι μας λείπει…
Όσο είσαι νέος, ο χρόνος δεν έχει νόημα, κανένα νόημα για σένα…
Δεν προσέχεις καν τις στιγμές,
όλα τα θεωρείς αυτονόητα και αυταπόδειχτα,
δεν σε ενδιαφέρει τίποτα, ζεις μέσα στην σπατάλη..
Τα γεγονότα της ζωής μας έχουν τεράστια ταχύτητα εναλλαγής και
δεν προλαβαίνεις να αφομοιώσεις όλα όσα σου συμβαίνουν.
Καθώς μεγαλώνεις όμως, όλα αλλάζουν…
Αρχίζεις να μετράς τα λεπτά.
Ζεις κάθε δευτερόλεπτο με πάθος.
Το πάθος που έρχεται από την σκέψη ότι ίσως
να μην είσαι σε θέση να ζήσεις για δεύτερη φορά αυτό που βιώνεις τώρα…

"Έλα γύρε στον ώμο μου και μη μιλάς

μόνο ακούμπα εκεί και άσε με να σε μυρίζω

ακόμα και έτσι μου δείχνεις πόσο πολύ με αγαπάς

τα χάδια μου χωρίς όρια θέλω να σου χαρίζω."

2 Σεπτεμβρίου 2010

Terra...

2010-08-29T17:23:00.000+03:00

Είναι πανέμορφη η Γη μας, μόνο αυτή έχουμε εξάλλου…
Ο αχνός που βγαίνει πάνω από την καυτή πέτρα,
το τριμμένο θυμάρι να καίει την μύτη σαν αέρινο αψέντι
η χορωδία των εντόμων…
Η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα
το κρύο χιόνι στο στόμα μας,
το γαλάζιο του πάγου και του ουρανού
τα πουλιά που πετούν στο βάθος του ορίζοντα την στιγμή που δύει η ήλιος
και εσύ να νιώθεις σαν θεός που μπορείς να απολαμβάνεις όλα αυτά…
οι επόμενες γενεές όμως;

Η φωτιά και τα νερά...

2010-08-23T20:37:00.017+03:00

====================

Ήμουν φωτιά,

πάντα το ένιωθα ότι ήμουν,

ότι διέφερα απ’ τους άλλους,

για λόγους

που μόνο εγώ και κάποιοι φίλοι μου καταλαβαίναμε.

Δέθηκα ή με έδεσαν σε ένα πάσσαλο

-αυτό δεν το ξεκαθάρισα ακόμα-

στην άκρη μιας ακτής,

πόλη με τους δρόμους της και τα σπίτια της, τη λέμε.

Τα νερά,

-οι άλλοι άνθρωποι δηλαδή -

με χτυπούσαν, με χάιδευαν…

Η παλίρροια ανέβηκε πολλές φορές και με κάλυψε,

ρούφηξα νερό,
κράτησα λίγο στις χούφτες μου,

έφτυσα νερό

πάνω μου αλλά και στο πρόσωπο κάποιων,

όμως δεν έσβησε η φλόγα μου,

γιατί σκεφτόμουν τα παιδικά μου όνειρα!
Αυτά, τα τελευταία, δεν σβήνουν ποτέ από τις αναμνήσεις μας,
έχουν μια άλλη γλυκύτητα, μοναδική...

... η ίδια φλόγα υπήρχε και στους καρπούς μου

και στους αστραγάλους μου…

Τα δίχτυα ( τους) κάποια στιγμή θα καίγονταν

πάνω στον πάσσαλο!

Πάντα το ήξερα ότι θα συνέβαινε,

εκείνοι δεν το ήξεραν,

γιατί έβλεπαν ότι ήθελαν να βλέπουν

σε εμένα:
ένα ψάρι,
πιασμένο, μπλεγμένο και αγκιστρωμένο!

Λάθος τους…
... και παραμένω φωτιά
κρατώντας λίγη ποσότητα νερού, πάνω στο κορμί μου,
για να με δροσίζει!

19 Αυγούστου 2010

Άτιτλο (το)

2010-08-04T07:30:00.006+03:00

====================
Σε ποια σκελετωμένα χέρια να στηριχθώ για να προχωρήσω;

Στην πραγματικότητα,

μόνο στα δικά μου!

Αν όχι εγώ για τον εαυτό μου,

τότε ποιος;

Δεν είναι εγωισμός αυτό!

Είναι μια αλήθεια ζωής!

- Δεν αμφισβητώ ότι χρειάζομαι την βοήθεια των συνανθρώπων μου για να προχωρήσω!

Όλοι είμαστε εργαλεία των άλλων σε αυτή τη ζωή!

Αλλά πρέπει να υπάρχουν όρια σε αυτή την βοήθεια…

Όταν ο άλλος καταλάβει
ότι στηρίζεσαι ολοκληρωτικά σε αυτόν

τότε θα γίνει δήμιος με βούρδουλα στα χέρια του·

θα σε μαστιγώνει αλύπητα,
μέχρι να παραδεχτείς την ήττα σου!

Μας κατέστρεψαν οι κάθε λογής Ιθάκες…

Ο τυφλός αργά ή γρήγορα θα βρει το πόμολο της πόρτας,

θα την ανοίξει και θα φύγει.

Ο καταδικασμένος σε πνιγμό από σχοινί,

θα πηδήξει από το σκαμπό

πριν του το κλοτσήσουν·

θα ελευθερωθεί…

Φτάνει παππού! Φύγε από τα όνειρά μου!

Αρκετά με ορμήνευσες!

3 Αυγούστου 2010

Όνειρο

2010-07-31T22:00:00.008+03:00

====================
Κοιμόμουν, όταν με ξύπνησε ένας θόρυβος.

Ο θόρυβος που κάνει ένα πανί όταν

ακουμπά το ξύλινο πάτωμα…

Ήταν η μάνα, που σφουγγάριζε τα νερά από το πάτωμα!

Μάνα, της είπα, άδικα παιδεύεσαι,
δεν θα μπορέσεις να τα μαζέψεις…

Ονειρευόμουν πάλι το βράδυ την θάλασσα και έπεσε το όνειρο κάτω στο πάτωμα…

- Πάλι τα ίδια αγόρι μου;

- Ναι πάλι ρε μάνα…

Πιστεύω να μην μου τσάκισες την γοργόνα μου;

Ήταν η στιγμή που έκανε κούνια στο μισοφέγγαρο που έπλεε στο νερό.

Παράξενα όνειρα βλέπω τελικά!

Λες να πνιγώ, της είπα, κάποιο βράδυ έτσι
όπως θα με ξεπλένουν τα κύματα;…

Αλλά εγώ ξέρω τι θα γίνει κάποιο πρωί…

Θα ξυπνήσω γλάρος, στη θέση του γλάρου πάνω στον βράχο

που άσπρισε απ’ το αλάτι και βλέπω στο όνειρο μου.

Θα έχω το μυαλό ενός αθώου ανθρώπου,
αλλά την μορφή γλάρου.

Θα μπορώ να κάνω ότι και αυτός…

Θα πετώ πάνω από τα κύματα

και θα επισκέπτομαι κάθε απόκρημνη ακτή,

θα αφήνω να με παρασύρει ο άνεμος.

Θα μιλώ με την γοργόνα μου,

για να μου λέει για τα τσακισμένα καράβια,

για το μπουκάλι με τα μηνύματα των ναυαγισμένων ονείρων που βρήκε στη θάλασσα…

τα σπασμένα ρολόγια μέσα στα βράχια

και τους αστερίες που βρέθηκαν

να είναι οι ήλιοι που σέρνονται στην άμμο του βυθού.

θα βλέπω τους ανθρώπους και θα γελώ

μαζί τους γιατί εγώ θα είμαι πλέον ελεύθερος….

Δεν θα είμαι ανάμεσα τους αλλά
θα ίπταμαι πάνω από αυτούς…

Ώρα να ξυπνήσω όμως…

Πάλι έγραφα στον ύπνο μου για τα όνειρά μου…

Επειδή όμως ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται

κάθε μέρα μαζεύω φτερά σε ένα σακουλάκι,

το οποίο φυλάω κάτω από το στρώμα του κρεβατιού μου!

Ζήτησα λοιπόν από τους φίλους μου,
όταν έρθει η ώρα να αφήσω

αυτό τον κόσμο να μου βάλουν μαζί μου αυτό το σακουλάκι,

και να με ντύσουν με ρούχα απλά…:-)

" Μετά τον θάνατο κάποιου

αυτό που επιζεί από αυτόν

είναι εκείνο που στερήθηκε στην ζωή του!"

31 Ιουλίου 2010

Μικρό, αλλά ερωτικό:-)

2010-07-31T08:02:00.004+03:00

====================
Ποτάμι της χαράς και της ελπίδας,

Γυναίκα δάκρυ και θάλασσα,

γυναίκα ρόδο,

γυναίκα άγγελε που μυρίζεις γιασεμί και καρύδα,

γυναίκα ντυμένη ανατολή,

είσαι αγκαλιά και χάδι,

με δέρμα μεταξένιο,

με στήθος μελαψό και ζεστό,

με ηλιοκαμένους μηρούς

που στο σημείο συνένωσής τους

ο κόσμος χάνεται …

που όταν γδύνεσαι το φεγγάρι κρύβεται

γιατί φαντάζει άσχημο μπροστά σου!

Γυναίκα με βλέμμα σπινθηροβόλο,

μήτρα των απόκρυφων ονείρων μου,

πυρήνα της ερωτικής μου διάθεσης …

Τινάζεις τα μαλλιά σου με μια αθωότητα όταν κινείσαι,

αλλά αυτή η αθώα κίνηση δεν φαντάζεσαι
( ή μήπως ξέρεις ;)

ότι σε κάνει ακόμα πιο ποθητή!

Βάζω τις χούφτες μου, πλάι στο στόμα σου

την στιγμή που εκπνέεις μαζεύοντας τον αέρα,

και τις σπρώχνω προς τα ρουθούνια μου

εισπνέοντας βαθιά, για να ρουφήξω το μέσα σου!

Αν ήμουν μυρμηγκάκι θα σκαρφάλωνα

στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού σου ποδιού

θα κοίταγα στην Ανατολή, εκεί βρίσκεται το κεφάλι σου,

- βάζοντας το ένα μου πόδι σαν ανθρώπινη παλάμη

πάνω απ' τα μάτια μου για την αντηλιά -

και θα έλεγα:

Θεέ μου τι τύχη να μεγαλώνω πάνω σε τέτοια χώρα!

Είμαστε οι αδυναμίες μας!

Γαλήνη...

2010-07-29T09:35:00.004+03:00

===================

Είμαι μέσα στο δάσος,

όρθιος ανάμεσα στα δέντρα·

ψηλαφίζω με τα δάκτυλά μου

τον κορμό ενός από αυτά, το οποίο επέλεξα τυχαία,

και νιώθω την πλευρά εκείνη με την μεγαλύτερη υγρασία·

Εκεί ακουμπώ την πλάτη μου,

πιστεύοντας ότι δένομαι καλύτερα μαζί του,

κλείνω τα μάτια και ακούω τον αέρα,

καθώς γλιστρά γύρω από τις πευκοβελόνες,

προσπαθώντας να γίνω ένα με την χλωρίδα,

Και κάποια στιγμή μέσα σε αυτήν την ηρεμία

και την απόλυτη συγκέντρωση,

αρχίζω να ακούω·

να ακούω αρχαίες φωνές ανθρώπων

και γρυλίσματα των ζώων του δάσους…

Όλη η γη, μου μιλά και συντονίζεται μαζί μου…

Ένας αόρατος ομφάλιος λώρος με συνδέει με την αιωνιότητα!

Γαλήνη, απέραντη γαλήνη…

Εκεί λοιπόν έπαψα να σκέφτομαι την εξέγερση που προετοίμαζα

προς αυτούς που έταζαν σμαράγδια, αλλά έδωσαν κάρβουνα…

Καμία ηλίθια και αδύναμη σκέψη για τιμωρία και εκδίκηση…

Λοιδόρησα όλους τους δήθεν συμμάχους

και θρυμμάτισα τα πήλινα χέρια τους…

Ξέχασα τις οδυνηρές νύχτες,

και την φρικαλεότητα της ημέρας στην πόλη!…

Έπαψα να κινούμαι μέσα στον χρόνο!

Ο καθαρός αέρας έπεφτε με ορμή

στα πνευμόνια μου τα οποία δροσίζονταν από

την κάψα της μόλυνσης…

Ηρεμία, γαλήνη,

καθαρός και όχι πελιδνός ο ουρανός και γεμάτος άστρα!

Είδα την Κασσιόπη, την μεγάλη και την μικρή άρκτο να μου χαμογελούν!

Το φεγγάρι τραγουδούσε για μένα,

μια αλεπού μου έκανε παρέα πίσω από τους θάμνους,

μια κουκουβάγια με κοιτούσε με τα τεράστια,

γεμάτα σοφία ,πορτοκαλί μάτια της!

Ηρεμία, γαλήνη, ένωση με το άπειρο, με το όλο…

Το σύμπαν με αγκάλιασε…

Τίποτα άλλο δεν αποζητούσα!

Ένιωσα ότι γεννήθηκα για να γίνω, κάποτε,

άνεμος ή κύμα στην θάλασσα λατρεμένη και αυτή

όπως την γυναίκα που ερωτεύτηκα …

Σάββατο 24 Ιουλίου 2010

Προς ένα φίλο αλλά και σε κάθε φίλο...

2010-07-17T17:28:00.001+03:00

===================

Ως πότε θα ζεις στην σιωπή;

Κάποια στιγμή θα σκοτώσει ( η σιωπή) την ψυχή σου!

Θα σε πνίξει η φωνή σου,

που δεν αφήνεις να βγει από μέσα σου.

Ακόμα και ένας βράχος δεν μπορεί να υπάρξει μόνος του,

αλλά χρειάζεται και την ύπαρξη άλλων βράχων γύρω του,

ώστε να μειώνεται η ένταση των ριπών του ανέμου ή

ο θυμός των κυμάτων της θάλασσας επάνω του,

αλλιώς η μοναξιά θα τον θρυμματίσει!

Ο έρωτας, σε κάποιες περιπτώσεις, δημιουργεί στο σώμα αμυχές

αλλά ταυτόχρονα είναι και γλυκός, σε ξεγελά,

και δεν νιώθεις τον πόνο!

Αν δεν αφήσεις την αγάπη, να έρθει να επουλώσει αυτές τις αμυχές,

Θα μείνει, τελικά, μόνο ο πόνος και μια γλυκιά πίκρα,

όπως η νικοτίνη από το τσιγάρο στο στόμα!

Κλείσε, με την αγάπη, που σου προσφέρεται απλόχερα,

τις χαραμάδες της ψυχής σου, από το παρελθόν,

διαφορετικά, κάποια στιγμή, απροσδόκητα,

θα σωριαστείς σαν σωρός από ξερά ξύλα στην πλαγιά ενός βουνού!

Αφού το ξέρεις, ότι δεν μισείς τον εαυτό σου,

γιατί δεν αφήνεις να σε αγαπήσουν;

Στο έχω πει (Μακιαβέλλι 1513 μ.χ.) :

‘’αν αφήσεις την τύχη να σε κυβερνά,

τότε να ξέρεις, ότι με την ίδια ευκολία που μπορεί να σε ευνοήσει,

με μεγαλύτερη ακόμα ευκολία μπορεί να σε καταστρέψει….

Ευτυχώς, για εμάς, δεν τα κάνει όλα ο θεός,

συνεπώς έχουμε την ελεύθερη βούληση να αλλάξουμε

την μέχρι εκείνη την στιγμή πορεία της ζωής μας

και να δοξάσουμε τον εαυτό μας, στα μάτια μας’’!

17 Ιουλίου 2010

:-|

2010-07-07T20:31:00.002+03:00

===================
Ψυχή μου, σε σέρνω μαζί μου σε ότι και αν κάνω
σε κάθε σωστή ή λανθασμένη μου επιλογή!
Πες μου λοιπόν:
Είσαι εσύ που με κάνεις να δακρύζω όταν πονούν οι άλλοι;
Είσαι εσύ που με κάνεις να νιώθω τύψεις
και να δακρύζω για μένα;
Είσαι εσύ που θρυμματίζεις την σιωπή μου σαν παξιμάδι,
με τις φωνές που αναδύονται από τα σπλάχνα μου
τα βράδια, καθώς σκέφτομαι
τι έκανα όλη την προηγούμενη ημέρα;
Πες μου, που να σε εναποθέσω,
για να καταλαγιάσουν οι τριγμοί
που σε εξανάγκασα να υποβληθείς,
από τις θύελλες των πράξεων μου;
Σκέφτηκα να σε ακουμπήσω σε ένα σύννεφο στον ουρανό,
αλλά είναι τόσο μεγάλη η απόσταση που χωρίζει
το καταραμένο μου κορμί,
το οποίο εξαναγκάζεται να πατά στο χώμα
από αυτό το αγαθό ουράνιο στρώμα,
που έβαλα αυτή την σκέψη στην άκρη!
Ξέρω, ότι είναι δύσκολο να σε απομακρύνω
από το σάρκινο περίβλημα σου,
αλλά θα προσπαθήσω να σε κρατήσω
από εδώ και στο εξής, όσο πιο καθαρή γίνεται,
γιατί σαν έρθει η ώρα της Κρίσης (σου)
να έχεις να ταλαιπωρηθείς λιγότερο,
στο καθαρτήριο (τους)
και να βρεις την πόρτα μισάνοιχτη,
ώστε να μπεις ευκολότερα!
7 Ιουλίου 2010

Αλήθεια! Η λέξη που μισήθηκε από πολλούς...

2010-07-02T07:22:00.005+03:00

===================
Θα ήθελα πολύ να ζούσα σε ένα κόσμο
που θα υπήρχαν μόνο αλήθειες
ανάμεσα στις σχέσεις των ανθρώπων!
Τουλάχιστον, σε σχέση με τον εαυτό μας,
θα ήμασταν λιγότερο γελοίοι και περισσότερο αξιοπρεπείς!
Θα ζούσαμε ελεύθεροι χωρίς κανένα φόβο,
χωρίς καμία υποκρισία,
χωρίς ταμπέλες, χωρίς ταμπού, χωρίς μίσος!
Θα συνέπιπταν ο εαυτός μας και εμείς!
Δεν θα υπήρχε το κάνω αυτό που «πρέπει»,
το οποίο μας εξαντλεί,
αλλά το κάνω αυτό που «θέλω»,
το οποίο μας δίνει δύναμη για να συνεχίσουμε!
Δεν θα χρειάζονταν να αλλάζουμε ρόλους,
να βγάζουμε και να βάζουμε μάσκες!
Τώρα είμαστε κουρασμένοι όχι από την εργασία μας
αλλά από την προσπάθεια μας να κρυφτούμε
από τα ψέματά μας!
Ο καθένας μας, θα είχε την θέση που του άξιζε!
Θα κοιμόμασταν ήσυχοι τα βράδια!
Ακόμα και απέναντι στο θεό, ήμαστε υποκριτές!
Αν μάθουμε να μιλάμε με αλήθειες,
θα πληγωνόμαστε και θα πληγώνουμε λιγότερο!
Θα ζούσαμε την ζωή μας
και όχι εκείνη που μας επιβάλλουν οι άλλοι,
δηλαδή την ζωή κάποιου άλλου!
Άραγε μπορείς να επιβιώσεις λέγοντας αλήθειες
όταν ζεις σε ένα ψεύτικο κόσμο;
Ακόμα και το μπλε της θάλασσας
ανήκει στον ουρανό!
Αν ήξερε η θάλασσα αυτή την αλήθεια τι
θα έκανε άραγε;
----------------------------------
Ακολουθεί υποθετικό,
αλλά σίγουρα πραγματικό γεγονός
για πολλούς ανθρώπους:
“Σε κοίταξα σταθερά μέσα στα μάτια και σου είπα: ξέρω για σένα! Με κοίταξες και εσύ στα μάτια. Απάντησες. Με σιωπή όμως! Έφυγες τόσο βιαστικά, λες και εκείνο το ''ξέρω για σένα" ήταν ο επικήδειος λόγος μου… Δεν άντεχες να ακούσεις την αλήθεια!’’
2 Ιουλίου 2010

2010-06-29T00:28:00.002+03:00

Ω γυναίκα των ονείρων μου,
πόθε μου δυσβάστακτε,
μακελειό του μυαλού μου,
έρχομαι κάθε βράδυ,
ντυμένος νύχτα και ξαπλώνω
μαζί σου στο κρεβάτι ,
για να αγκαλιάσω κάθε
σπιθαμή του κορμιού σου
αθόρυβα, σαν σκιά, ανάλαφρος!
Γίνομαι όνειρό σου,
μόνο και μόνο για να είμαι μέσα σου,
και εσύ χωρίς κανένα ενδοιασμό
αφήνεσαι και χάνεσαι στην αγκαλιά μου,
καθώς την νύχτα δεν την φοβάσαι
έτσι όπως φυσιολογικά διαδέχεται την μέρα!
Με την ανατολή του ήλιου τριγυρνώ
και χάνομαι στους δρόμους
της πόλης φιλοδοξώντας
να βγει το όνειρο μου αληθινό,
μήπως και σε ανταμώσω,
και θα το νιώσω ότι είσαι εσύ
του ονείρου μου ανεκπλήρωτε πόθε
γυναίκα, κόκκινο τριαντάφυλλο ντυμένη!

~~~~~~~~~~~~~

Είναι φορές που νιώθω το κορμί σου
μέσα στο δικό μου, πάνω στα σπλάχνα μου,
να ρέει το αίμα σου στις φλέβες μου,
τα μάτια σου να κοιτούν τα δικά μου και να με απογυμνώνουν
σπαράζω, συγκλονίζεται το σώμα μου,
όπως η γη από ένα σεισμό,
και ας μην είσαι εδώ…
Κοιτώ γύρω μου και βλέπω,
βλέπω ότι θα ήθελα να βλέπω·
εσένα μέσα στο πλήθος έστω και από μακριά!
χαμογελώ με την ιδέα και μόνο
ότι είσαι κάπου εκεί και χαμογελάς στους ανθρώπους….
το μόνο που μου προκαλεί μια ακαθόριστη θλίψη
είναι ότι δεν είμαι ένας από αυτούς!
τι τύχη θεέ μου σε αυτούς, να μπορούν
να σε κοιτούν και να σου μιλούν….
εγώ πάντα άτυχος,
αλήτης σε μια γωνιά, στις σκιές,
να χαράζω συνθήματα στους τοίχους με τα δάχτυλά μου…
Γράφω το όνομά σου…Σχεδιάζω την μορφή σου!
τα δάχτυλά μου μάτωσαν πάνω στους ασοβάτιστους τοίχους…
Εκεί, στο χώμα, που έπεσαν οι σταγόνες φύτρωσαν παπαρούνες!
~~~~~~~~~~~

Έλα άγγελε μου να σκεπαστούμε με όμορφα όνειρα
Δώσε μου να πιω τα χείλη σου!
Έλα να χαθείς στην αγκαλιά μου,
να γίνει το κορμί σου το νησί μου.
Είμαι το ξερό χώμα, είσαι το νερό!
Είσαι η θύελλα που ξεσηκώνει όλο μου το είναι,
Είμαι ο ουρανός, είσαι τα άστρα,
Είμαι το πλοίο, είσαι το λιμάνι,
Είμαι η λίμνη και είσαι το νούφαρο!
Είμαι το δάσος, είσαι η νεράιδα του,
Είμαι ο άγγελος, είσαι τα φτερά μου,
Είσαι ο άνεμος που διώχνει την αχλή από τα μάτια μου…
Είσαι το κόκκινο κρασί…
Είσαι το ρόδο…
είμαι ένα τίποτα μπροστά στην ομορφιά σου!
είμαι η αρμύρα και τα ξεραμένα χείλη,
είσαι το βάλσαμο και το νέκταρ!
Την βλέπω την αγάπη στα μάτια σου,
ξεχειλίζει από κάθε σου πόρο!
Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ την τόση αγάπη!
Μου έδωσες το χέρι σου και με τράβηξες από την άβυσσο,
έσωσες την καρδιά μου από τον θάνατο
Είσαι φτιαγμένη από το υλικό των ονείρων…
Ιούνιος 2010

2010-06-21T13:56:00.004+03:00

===================
Στο Κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι μαζευτήκαμε (ξανά),

αλλά πάλι το μεγαλύτερο χώρο καταλάμβαναν οι απόντες!

Παράξενο αυτό…

Όποιος λείπει,
είναι τελικά παρών,
μέσα από την απουσία του…
Τον δικάζουμε κιόλας, αλλά ερήμην του!

Μετά από το φαγοπότι, προσποιούμαστε ότι τον ξεχάσαμε...

Σε άλλη περίπτωση πάλι, όποιος φωνάζει περισσότερο,

προκαλεί ένα φόβο και τελικά παίρνει τα πιο πολλά,
στην πίτα που μοιράζουμε!

Παράξενοι που είμαστε οι άνθρωποι…
20 Ιουνίου 2010

Αλλαγές...

2010-06-15T12:45:00.003+03:00

===================
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η απουσία σου!

Συμφωνείς μαζί μου και δεν έχεις να προσθέσεις κάτι

ή διαφωνείς με όσα κατά καιρούς λέω,

και δεν λες την άποψή σου για να μην συγκρουστούμε;

Όπως και να έχει όμως εσύ ήρθες στην αυλή μου
και έγινες τουλίπα! Ωραίο λουλούδι:-)

Από την στιγμή που ήρθες εγώ σε πότιζα,

σου μιλούσα και εσύ έγερνες τον μίσχο σου προς τα εμένα,

σαν να σε ηρεμούσε η φωνή μου
ή για την ακρίβεια τα λόγια μου….

Όμως δεν ήξερα ότι δεν είχες ρίζες~ λάθος μου~

και ένα ωραίο ‘’πρωί’’ απλά πέταξες,

έκλεισες την πόρτα της αυλής μου

και αυτή τινάχτηκε έξω,

αφήνοντας πίσω της ένα κρατήρα!

Ξέρω δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι!

Άλλοι είναι πουλιά ~αυτούς τους ζηλεύω~

άλλοι είναι θάλασσες,

άλλοι πάλι είναι λύκοι·

~αυτούς τους φοβάμαι εκ των υστέρων,

γιατί ήξεραν - ξέρουν να κρύβονται ακόμα
και πίσω απ’ τα γεράνια ~

άλλοι είναι δέντρα, σε αυτούς μου αρέσει η σκιά τους.
Έχει δροσιά εκεί.

Άλλοι είναι βράχοι. Φαίνεται ότι είναι!

Δεν μπορώ όμως να χάνονται οι άνθρωποι, έτσι ξαφνικά χωρίς ούτε ένα γεια.

Να δείχνουν δηλαδή ότι η επαφή που είχαμε, δεν είχε αξία!

Βέβαια είναι δικαίωμα τους να το κάνουν!

Εγώ όταν μπαίνω στην θάλασσα ,

της ψυχής των ανθρώπων που εκτιμώ
~ θέλει χρόνο αυτό ~ και μετά αγαπώ,

βγάζω τα παπούτσια μου γιατί δεν θέλω να την λερώσω!

Άλλαξες. Έγινες εσύ!

Άλλαξα. Έγινα εγώ!

Φιλιά!

Οι σκέψεις...

2010-06-10T00:03:00.010+03:00

===================
Πίνω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί
και γράφω τις σκέψεις μου που με πάνε:
Στις τρικυμισμένες θάλασσες, οι οποίες δεν βυθίζονται ποτέ στο λήθαργο!
Στον άνεμο που προσπαθώ να τον παραβγώ όταν προχωρώ – εξερευνώντας φαράγγια!
Στους γέροντες που έμειναν μόνοι και δακρύζουν,
επειδή τα παιδιά τους, τους ξέχασαν,
και που δεν κατάλαβαν πως πέρασαν
τα αναθεματισμένα χρόνια!
Στα πουλιά που φυλακίστηκαν σε κλουβιά και αν τους ανοίξεις την πόρτα δεν φεύγουν,
σαν να φοβούνται την ελευθερία!
Στους αγγέλους, που το ηλιοβασίλεμα κλείνουν συμφωνίες με την Γη και τα αστέρια!
Στο χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη ενός παιδιού καθώς βάζει στο στόμα του ένα παγωτό… Χαμογελά γιατί ακόμα δεν ξέρει…. Είναι ωραίο κάποιες φορές να μην ξέρεις! Απολαμβάνεις καλύτερα τις στιγμές!
Στην κάμπια που πρέπει να πεθάνει για να αναγεννηθεί, χωρίς καν να το ζητήσει!
Στα σύννεφα που γίνονται νερό!
Στους καθρέφτες που είδαν αλαφιασμένες μορφές,
πριν γίνουν θρύψαλα και πέσουν στο πάτωμα!
Στους άδειους σταθμούς των τρένων!
Στην Μαρία τη Μαγδαληνή που για την αγάπη της υπέφερε όλους τους εξευτελισμούς
από τους υποκριτές συνανθρώπους της!
Στις αγκαλιές των ανθρώπων, που ερωτεύτηκαν παράφορα ο ένας τον άλλον!
Στον θεό που κρύβεται συνέχεια!
Στον άγνωστό μου άνθρωπο, που θα συναντήσω αύριο
και ίσως ανατρέψει την ζωή μου!
Σε εσένα, υπέροχή μου, που έχασα το προνόμιο να βλέπω τα μάτια σου, να γεύομαι τα χείλη σου, και να χαϊδεύω την βελούδινη επιδερμίδα σου!
Σε εμένα που νιώθω, πολλές φορές να βρίσκομαι έξω απ’ τον εαυτό μου κι ό, τι με απελευθερώνει μετά να γίνεται δεσμοφύλακας μες στο μυαλό μου!
Σε εμένα που οι πόθοι μου με ξεπερνούν κάποιες φορές και γίνονται αυτό που δεν θέλησα!
Σε εμένα, που γράφω αυτές τις αράδες
και σκέφτομαι ότι μέθυσα!
Ας πιω όμως λίγο ακόμα!
Ίσως καταργήσω κάθε όριο στην σκέψη μου!
09-10 Ιουνίου 2010

2010-06-07T20:45:00.001+03:00

===================
Αν "γαντζωθείς" επάνω σε έναν άνθρωπο,
αυτό σημαίνει ότι φοβάσαι μην τον χάσεις…
Δύο αναπόφευκτα ( λογικά) συμπεράσματα προκύπτουν :
α) Αργά ή γρήγορα θα τον χάσεις γιατί το ότι γαντζώνεσαι επάνω του σημαίνει ότι τον πνίγεις και δεν του αφήνεις χώρο να κινηθεί, και η μοναξιά είναι ιερή ακόμα και στα πιο ερωτευμένα ζευγάρια.
β) Αυτός ο φόβος ότι θα τον χάσεις σημαίνει στην πραγματικότητα ότι φοβάσαι να μείνεις μόνος σου, αφού εκείνος αποτελεί το μέσο της παρηγοριάς σου και της ικανοποίησης του εγωισμού σου ότι κάποιος ~εκείνος~ αναγνωρίζει την ‘’αξία’’ της ύπαρξή σου!
Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να πολεμήσεις τον μοναδικό εχθρό της ζωής σου: τον υπερφίαλο εαυτό σου!

Εκείνη και Εκείνος...Τα αντίθετα;

2010-06-06T09:49:00.007+03:00

===================
Είσαι η αράχνη που πλέκει ιστούς,
και τους ονόμασες λύτρωση των άλλων "εντόμων"!
Είσαι το σαρκοβόρο φυτό στον κήπο με το χαμομήλι!
Είσαι το κολασμένο όνειρο ενός ασκητή!
Ήσουν η σκέψη του Λεονάρντο όταν ζωγράφιζε το ισχνό χαμόγελο της Mona Lisa.
Είσαι το εκκρεμές δίχως ήχο.
Είσαι ο ίλιγγος που δεν μπορεί να υποταχθεί.
Είσαι το άφατο όνειρο της σιωπής…
Είσαι η δίνη του νερού που στρέφεται αριστερόστροφα*!
Είναι ο τρελός που βλέπει οάσεις
σαν οροπέδια στα παγόβουνα
και ποτάμια με γάργαρα και δροσερά νερά στην έρημο!
Είναι η ώρα που δεν αφήνει σκιά.
Είναι τα κύματα της θάλασσας
που κινούνται προς τον ορίζοντα!
Είναι το παιδικό καροτσάκι με τις μπλε κορδέλες,
στο όνειρο ενός καταδικασμένου σε θάνατο βαρυποινίτη!
Είναι το λευκό περιστέρι στην πλάτη ενός πάνθηρα!
Είσαι η λάβα της Αίτνας, είναι το νερό που χύνεται η λάβα!
Είσαι το Γιν είναι το Γιαν…
Είσαι το σχίσμα;
είναι η ενότητα;
6 Ιουνίου 2010
* Η δίνη του νερού είναι
δεξιόστροφης περιστροφής.
Αν τραβήξετε το πώμα στο νιπτήρα
θα δείτε την φορά περιστροφής

Σε εσένα το λέω

2010-06-03T11:50:00.007+03:00

====================
Σύστημα, με λες χαμένο και ηττημένο!

Το δέχομαι προσωρινά!

Όμως εγώ, γνωρίζω τις αδυναμίες μου,
κατάλαβα τα λάθη μου!

Είμαι έμπειρος γιατί μπορώ να δηλώσω την απειρία μου!

Είμαι καθηγητής αλλά και μαθητής ταυτόχρονα!

Αυτό με φέρνει σε πλεονεκτική θέση
μεσο-μακροπρόθεσμα απέναντι σου,

γιατί η σκέψη μου έχει μια ελαστικότητα, αποδέχομαι το νέο!

Τα δόντια στηρίζονται στα ούλα,

αν αυτά είναι αδύναμα θα πέσουν, σε αντιστοιχία

με το ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια,

που όμως παραδέχομαι ότι έχω!

Η γνώση του να μην ξέρω είναι όπλο, γιατί θα κάτσω να μελετήσω τις αδυναμίες σου!
Τα δόγματα θα πεθάνουν αργά ή γρήγορα!

Το πάντα, το γενηθήτω και το ποτέ θα καούν και τις στάχτες τους θα τις ξεπλύνει η προσπάθεια για μάθηση…

Η προσαρμοστικότητα είναι το όπλο για να επιβιώσω…

Θα είμαι ο νικητής του αύριο, αλλά θα ξέρω ότι από νικητής μπορεί να βρεθώ πάλι νικημένος, συνεπώς δεν θα επαναπαυτώ στην νίκη μου!

3 Ιουνίου 2010

Σιγά μην κλάψω....μπορώ να δακρύζω όμως!

2010-06-02T06:36:00.002+03:00

=====================
Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Στίχοι/Γιάννης Αγγελάκας

Όχι δεν θα κλάψουμε!

Μπορούμε όμως να βγούμε

απ' τον κύκλο που κάποιοι

μας χάραξαν, νομίζοντας

ότι καθόρισαν τα όρια μας.

Ίσως η θλίψη και ο πόνος

που νιώθουμε να υγράνθηκαν στα μάτια μας

να έγιναν δάκρυ, μόνο δάκρυ όμως, όχι κλάμα!

Τα φτερά δεν θα μας τα κόψει κανείς

και η φωλιά μας μπορεί να είναι όσο ψηλά

θέλουμε εμείς:-)

Εγκληματίες...

2010-05-31T19:14:00.002+03:00

Ποια εντολή εκτέλεσαν;
Στυγνοί και κατά συρροήν Δολοφόνοι!
Να δούμε πως θα αντιδράσουν τα άλλα κράτη!

Παραλήρημα (μου)

2010-05-28T20:51:00.012+03:00

===================
..Μάνα, ο Νικόλας που γέννησες είμαι εγώ που θα ήθελες να βλέπεις;

Γιατί εγώ νομίζω, μοιάζω ελάχιστα σε αυτά που με συμβούλεψες να είμαι ή άφησες να εννοηθούν ότι με συμβούλεψες να είμαι!

Μου έλεγες να είμαι σκληρός με τους ανθρώπους, για να μην με πονέσουν,

αλλά εγώ προτίμησα να είμαι τρυφερός και ας μάτωσα από αυτήν την επιλογή!

Απέφυγες να μου μιλάς για τον έρωτα, ίσως γιατί εσύ κάποτε, πληγώθηκες ανεπανόρθωτα.
Όλοι έχουμε τα μυστικά μας!

Μου έλεγες να δουλεύω και αν μου δοθεί η ευκαιρία να κλέψω τους άλλους ώστε να ταλαιπωρηθώ λιγότερο· όμως εγώ δεν έκλεψα σχεδόν ποτέ παρά μόνο ένα μολύβι από ένα ράφι στην πίσω πλευρά ενός βιβλιοπωλείου γιατί αρνήθηκες να μου το αγοράσεις - όπως αρνιόσουν να μου δώσεις εκείνα τα υπέροχα ζαχαρωτά που έφτιαχνες και τα έκρυβες σε εκείνο το γυάλινο βάζο και που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα έφτιαχνες αφού σχεδόν ποτέ δεν μου τα έδινες, όταν στα ζητούσα λες και το έκανες για να με δοκιμάσεις στους πειρασμούς- στις παιδικές αμαρτίες- αλλά αμέσως μετά πνίγηκα από τα δάκρυα μου από τις τύψεις και αποφάσισα να μην ακουμπήσω ποτέ κάτι που δεν μου ανήκει, εκτός από τις γυναίκες που ερωτεύτηκα, αλλά και εκείνες τελικά δεν μου άνηκαν! Με τον καιρό συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν ανήκει σε κανέναν. Φάνηκε ότι πολλές φορές ανταλλάσουμε τους εαυτούς μας… Πάρε εσύ τον δικό μου και εγώ τον δικό σου… Σαν τα πουκάμισα ένα πράγμα…

Μου έλεγες να πιστεύω στην ευσπλαχνία του Θεού και να τον ευγνωμονώ πηγαίνοντας στην εκκλησία, όμως εγώ πίστευα ότι μπορεί κάποιος να ευγνωμονεί την ανώτερη δύναμη ακόμα και στο δωμάτιο του σπιτιού του ή πάνω στην κορυφή ενός βουνού ή ακόμα κοιτώντας ένα ηλιοβασίλεμα…

Να σου εκμυστηρευτώ λοιπόν, ότι οι εκκλησίες με φόβιζαν έτσι όπως ήταν επιβλητικές· Όμως ο θεός δεν έχει ανάγκη να τον ευγνωμονούμε από φόβο, αλλά από αγάπη άρα και οπουδήποτε!

Υπερβολές, υπερβολές… η ματαιοδοξία και η ηδονή στο μεγαλείο της…

Πάντα ήταν, είναι, και θα είναι οι αιτίες για την καταστροφή του ανθρώπου…

Μην με ρωτάς Μάνα γιατί πολλές φορές έκανα τα αντίθετα από αυτά που μου έλεγες… Μη με ρωτάς…

Απλά έτσι είμαι εγώ, ο Νίκος σου, δέξου με όπως είμαι γιατί εξάλλου δεν μπορείς να αρνηθείς, ότι είμαι το σπλάχνο σου!

Εσύ πατέρα ενώ ήξερες,
γιατί δεν με προετοίμασες κατάλληλα;

Μόνο καθόσουν στην κορυφή του τραπεζιού με ένα αγέρωχο,
γεμάτο αυτοπεποίθηση βλέμμα και με στόμφο έλεγες :
Θα καταλάβεις γιε μου όταν μεγαλώσεις!
Αν παρατηρούσα καλύτερα αυτό το βλέμμα θα έβλεπα ότι τρεμόπαιζε, σημάδι αβεβαιότητας…

Μάλλον μεγάλωνα πολύ γρήγορα, μου είχαν ανατεθεί πολλές αναθεματισμένες ευθύνες και δεν προλάβαινα να σκεφτώ τι έπρεπε να καταλάβω, όπως έλεγες…

Όταν κατάλαβα, είχε ήδη συμβεί το μοιραίο… Είχα πέσει ήδη στις παγίδες που ο ίδιος δημιούργησα…

Που να ήξερα τότε, ότι πολλά απ’ όσα δεν μου διδάξατε

επειδή δεν τα σκεφτήκατε
ή επειδή συνειδητά το αποφύγατε,

ή όλα όσα δεν δέχτηκα να ακολουθήσω,

έγιναν τα αγκάθια,

τα καρφιά,

το σφυρί,

και ο ίδιος μου ο Σταυρός,

για να φορέσω, καρφώσω ή χτυπήσω ,
(σ)το ίδιο μου το σώμα!

Όλα αυτά με έκαναν να νιώθω σαν κυνηγημένο αγρίμι! Άλλες φορές κρυβόμουν από τους ανθρώπους και άλλες ήμουν επιθετικός όπως ο λύκος!

Τι αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά! Τι τρέλα!

Έπαιρνα τους δρόμους για να ξεχάσω, να φύγω μακριά απ’ όλα όσα με μπέρδευαν, λες και όταν θα γυρνούσα θα είχαν λυθεί τα βάσανα μου!

Α τώρα θυμήθηκα και κάτι άλλο: Με ρωτούσατε γιατί μου άρεσε να κάνω μπάνιο συνέχεια κάθε φορά που συναντούσα νερό, ποτάμι, λίμνη, θάλασσα. Ε λοιπόν το έκανα επίτηδες για να μην φαίνονται τα δάκρυα μου, και κολυμπούσα όσο πιο μακριά γινόταν….

….Με τον καιρό καταλάγιασε η ναυτία που ένιωθα από αυτή την σύγχυση και ηρέμησα κάπως , ίσως επειδή μεγάλωσα ίσως γιατί αντιλήφθηκα την ματαιότητα πολλών πράξεων του ανθρώπου…

Ταξίδι (για) σ-το επέκεινα

( Α! ρε Απόστολε, Α! ρε fetus, Α! ρε peace )...

όπως είπες αδερφέ, είναι όμορφη λέξη...

28/5/2010

Κάποια στιγμή, ο καθένας μας,

θα ανέβει σε ένα αμάξι, τραίνο, ποδήλατο,

και θα βρει ένα δρόμο και μια ταμπέλα σε αυτόν

που θα γράφει:

Το επέκεινα προς τα εκεί >,

ακόμα λίγα χιλιόμετρα (σου) έμειναν,
μην δαγκώνεις την ουρά σου...

--

--

Α horrified world

2010-05-27T20:14:00.006+03:00

Στην παραπάνω παρουσίαση, δεν έχει γίνει
καμία επεξεργασία! Είναι εικόνες από
τον "~~πολιτισμένο~~" κόσμο μας....
Αυτή την στιγμή, κοριτσάκια και αγοράκια
τρυπούν τα χέρια τους
από τα μέταλλα, ή σπάνε πέτρες ...
Μεγάλες πολυεθνικές στο όνομα του κέρδους
τσακίζουν τις παιδικές ψυχές....
Κάντε κλικ στο menu

και επιλέξτε View Fullscreen, μετά κλικ στο >

Είμαι...

2010-05-26T19:10:00.007+03:00

===================

Δεν είμαι εσύ, είμαι εγώ το άγνωστο….
Είμαι τα λάθη μου!
Δεν είμαι ο Παράδεισος…
Είμαι η κόλαση μου!
Είμαι τα λάθη μου,
αυτά αγάπησες!
Δεν είμαι προδότης,
αλλά πρόδωσα εμένα!
Δεν είμαι ο λύκος,
αλλά η φυλλωσιά που κρύβεται ο λύκος!
Είμαι σπείρα και όχι κύκλος!
Είμαι η γέφυρα ανάμεσα σε μένα και σε εσένα
και όχι ο τοίχος…
Η πατρίδα μου, είναι τα όνειρά μου…
Είμαι ο ήχος της καρδιάς μου και όχι το φέρετρό της…
Είμαι το σεντόνι σου και όχι το σάβανό σου…
Είμαι η κορφή και όχι ο βράχος του Σίσυφου..
Είμαι, ότι δεν είχα σκεφτεί ότι θα είμαι !
Θα γίνω, αυτό που δεν είμαι τώρα.
θα γίνω ένας ''ξένος'' του τώρα
Όλα ένα αλλά και ένα ζω...΄
αλλάζω, αλλά ζω!
26/05/2010

Μείωση της Εντροπίας?

2010-05-25T14:44:00.003+03:00

===================
Φεγγάρι μου,
Φεγγάρι μου και άστρα μου!
Ελάτε, φανερωθείτε,
πάρτε την θέση σας στον μαύρο καμβά του ουρανού!
Φωτίστε με το αχνό σας, αλλά όλο ελπίδα φως,
τις καρδιές των ανθρώπων,
και βάλτε μια τάξη στην αταξία του μυαλού τους!
Κατευνάστε τον θυμό τους και επιτρέψτε τους
να κάνουν μιαν ευχή, ώστε να νιώσουν πιο όμορφα!
Όμως είτε ανατείλετε, είτε δεν ανατείλετε
στο ουράνιο στερέωμα,
ακόμα και αν κάποιοι άνθρωποι δεν βρουν την δύναμη
να κάνουν αυτή την ευχή,
ακόμα και αν στη γη υπάρχει η ροπή να επιβληθεί το σκοτάδι,
από τα λάθη των ανθρώπων,
κραυγάζω και σας λέω ότι:
η ψυχή, το πνεύμα και η καρδιά
κάποιων άλλων ανθρώπων
δεν πρόκειται να ακολουθήσουν το δρόμο,
για των Κιμμερίων την χώρα,
γιατί ελπίζουν ότι μέσα από
την αταξία και την σκοτοδίνη,
θα έρθει η συμμετρία και όλα θα γίνουν όμορφα!
Έχει γίνει εξάλλου, μια φορά τουλάχιστον,
τότε που ο χρόνος και ο χώρος δημιουργήθηκε,
τότε που όλη αυτή η ομορφιά που υπάρχει στη φύση
χώρεσε σε ένα απειροελάχιστο χωροχρονικό υπερ-όλο!
25/05/2010
Εντροπία Το μέτρο της, σαν φυσικό μέγεθος,
εκφράζει τον βαθμό αταξίας ενός συστήματος.
Σε κάθε απομονωμένο σύστημα η εντροπία αυξάνεται!
Μεγάλη τιμή εντροπίας σημαίνει αυξημένη αταξία σ' ένα σύστημα.

Ουτοπία και πραγματικότητα!

2010-05-23T18:12:00.016+03:00

===================
Δεν μπορείς να νιώσεις ελεύθερος

αν οι άλλοι σου καθορίζουν

τι είναι αμαρτωλό και τι όχι…

Πράξεις που οι άλλοι τις χαρακτηρίζουν αμαρτίες,

μην αφήνεις να καθορίζουν την ύπαρξη σου….

Να νιώθεις ένοχος μόνο αν οι πράξεις σου

συγκρούονται με την συνείδηση σου…

Εγώ πλέον, αμαρτωλούς δεν μπορώ να βρω,

ένοχους όμως μπορώ να βρω πολλούς!

~~~~~~~~~~~~~~~

Μου είναι αδιάφορο

αν θα φάω ξύλα, φύλλα, κάμπιες,

ή αν θα γλείψω τον άργιλο πάνω από τις πέτρες γκρεμισμένων εκκλησιών,

ή αν θα πιω μουχλιασμένο νερό
μέσα από σκουριασμένο δισκοπότηρο ,

ή αν τα νύχια μου σπάσουν και ματώσουν,

καθώς θα σκαρφαλώνω ή θα μπουσουλάω στα βράχια,

ή αν τα κύματα της θάλασσας
με χτυπούν αλύπητα στο πρόσωπο

και τα μάτια μου καίνε και τσούζουν από την άρμη της

ή αν τα παπούτσια μου σκιστούν πάνω στον δρόμο

και πληγιάσουν τα πέλματά μου,

αρκεί να βρεθώ ή να μου υποδείξει κάποιος

(σε) ένα μέρος όπου οι άνθρωποι

θα πάψουν να κατά-δικάζουν τους άλλους,

πριν δικάσουν-κρίνουν τον εαυτό τους!

Τι καταδίκη να αναγκάζεσαι να μεγαλώνεις σε ένα κελί

όπου όλοι οι φυλακισμένοι δηλώνουν αθώοι!

23/05/2010

2010-05-18T13:12:00.003+03:00

===================
Ήρθες κάποτε, πάει πολύς καιρός από τότε,
και σε άφησα να κάτσεις πάνω στα άσπρα μου φτερά,
εκεί στον αριστερό μου ώμο,
σχεδόν πάνω στην καρδιά μου…
με έκαψες όμως, και άνοιξες μια τρύπα,
την οποία δεν μπόρεσα να καλύψω.
Έγερνα και προχωρούσα κάπως μονόπατα,
έτσι έλεγαν οι σκληροτράχηλοι και
έμπειροι φίλοι μου, καθώς με κοίταγαν…
Έβαλα για αντίβαρο,
νέες ψεύτικες υποσχέσεις άλλων ανθρώπων,
στο δεξί μου πλευρό, αντίθετα από την καμένη σάρκα,
αλλά άρχισαν να σήπονται και αυτές….
Σκεφτόμουν, μήπως να βγάλω τα φτερά
και να βάλω την πανοπλία ενός ιππότη;
18/05/2010

Η όραση...

2010-05-15T03:11:00.012+03:00

====================
Η όραση μου δεν περιορίζεται
σε ότι κοιτά το βλέμμα μου,
αλλά γίνεται ένα με την ψυχή και τις σκέψεις μου
και βλέπω, αυτά που δεν έχω βιώσει
ή βλέπω αυτά που βιώνεις εσύ Οφηλία...
Βλέπω λοιπόν πολλές φορές, τι θα ήθελα να βιώσω
και κατακλύζομαι από μια χαρούμενη μελαγχολία
που προκύπτει από την αγωνία μου,
για το αν θα μου δοθεί η ευκαιρία να ζήσω όλες αυτές τις σκέψεις-βλέμματα!
Κατάλαβα, ότι “βλέπω” πιο πολλά,
όταν έχω τα μάτια μου κλειστά παρά ανοιχτά…
Είναι αυτή η όραση που δεν έχει κανένα περιορισμό,
που ξεπερνά την γραμμή του ορίζοντα
και κολυμπά στο άπειρο,
που μυρίζει, ακούει, βλέπει,
νιώθει το άγγιγμα των ανθρώπων,
ακούει τον ήχο ενός βοερού ποταμού
μέσα από το δωμάτιο (μου),
είναι αυτή η όραση που ακούει
τον ήχο των κυμάτων της θάλασσας
καθώς αυτά αφρισμένα ξεπλένουν την ανελέητη μοναξιά
και το τίποτα των ακτών του πλανήτη,
ενώ εγώ βρίσκομαι στο γραφείο μου…
''Νιώθω'' το γεμάτο παράπονο άγγιγμά σου Οφηλία…
Αυτό δεν γίνεται να μου το στερήσεις
όσο μακριά ( μου) και αν βρίσκεσαι,
ακόμα και μετά τον θάνατό σου…

O Παράδεισος είναι εκεί

που θέλω εγώ να είναι!
Είναι πάνω σου,
πάνω μου,
μέσα μου, μέσα σου,
στα δάκρυά σου,
στο χαμόγελό σου, στην ανάσα σου,
στους παλμούς της καρδιάς σου,
στις σκέψεις μου...

15/05/2010

Ημερολόγιο

2010-05-03T12:23:00.007+03:00

===================
Είναι φορές που θέλω να γράψω στο χαρτί τις ενδόμυχες σκέψεις μου, αλλά ντρέπομαι τόσο να το κάνω, καθώς σκέφτομαι ότι μπορεί να πέσουν στα χέρια ανθρώπων που δεν θα ήθελα να ξέρουν αυτές τις σκέψεις…

Σκέφτηκα, για να ξεπεράσω το πρόβλημα της ντροπής να βγάλω ένα ψευδώνυμο και να γράφω σαν κάποιος άλλος και μετά από χρόνια να διαβάζω αυτές τις σκέψεις που τότε θα μοιάζουν σαν να είναι από ξένο, αλλά δεν ξέρω αν έχει νόημα κάποιος να κρατά τέτοιο ημερολόγιο. Τι είναι ημερολόγιο; Αποτυπώνεις αυτά που σου συμβαίνουν με σκοπό να τα διαβάσεις στο μέλλον και να κερδίσεις τι; Στην πραγματικότητα τίποτα, αφού ότι έχει συμβεί δεν πρόκειται ποτέ να ξανασυμβεί· κανένα πρόσωπο από εκείνα που με σημάδεψαν στο παρελθόν δεν θέλω και δεν πρόκειται να εμφανιστεί ξανά με τον ίδιο ρόλο…

Τα κείμενα που γράφω κατά καιρούς, μήπως είναι ένα ημερολόγιο, αφού θεωρητικά αφήνω σε αυτά τα συναισθήματα μου;

Σκέφτομαι όμως ό, τι τις λέξεις που γράφω, τις γράφω πιο μετά από το γεγονός που μου συνέβηκε, άρα γράφω στηριζόμενος στην ανάμνηση αυτών που έζησα αφού ποτέ δεν γράφω ακριβώς την στιγμή που μου συμβαίνει κάτι! Δηλαδή στην πραγματικότητα περιγράφω το παρελθόν μου όπως συμβαίνει το βράδυ καθώς βλέπω μέσα από το φως τους, το παρελθόν των άστρων, τα οποία ίσως και να μην υπάρχουν την στιγμή που τα παρατηρώ! Δηλαδή προσπαθείς να περιγράψεις με υποκειμενικό τρόπο ένα αντικειμενικό γεγονός που έχει δύο πιθανότητες: ή το άστρο να υπάρχει ή να μην υπάρχει!

Επανέρχομαι στην αρχική ροή σκέψεων: Όταν όμως γράφεις για το παρελθόν σου, το κάνεις υπό την επίδραση των συναισθημάτων που προκύπτουν από το παρόν σου άρα δεν είναι δυνατόν να περιγράψεις με απόλυτη ακρίβεια αυτά που ένιωσες! συνεπώς γράφω κατά προσέγγιση αυτό που βίωσα, άρα δεν γράφω την αλήθεια…

Ίσως όσοι διαβάσετε αυτό το κείμενο πείτε στο τέλος, ε και τι τα γράφεις όλα αυτά;

θα απαντήσω δεν ξέρω, απλά έγραψα τις σκέψεις μου…

Αφήστε που στο μέλλον θα διαβάζω αυτό το κείμενο και ίσως να έχω βρει τις απαντήσεις που τώρα αναζητώ, έχει ενδιαφέρον και αυτό!
03/05/2010

panem et circenses

alea jacta est

:-|

2010-05-01T23:17:00.015+03:00

====================
Μου άρεσε να κοιμάμαι

χωρίς να ξέρω τι θα φέρει το αύριο.

Να κοιμάμαι χαρούμενος,

από την προσμονή για το άγνωστο,

προσδοκώντας την αυριανή περιπέτεια

που θα έρθει με την ανατολή του ήλιου!

Χάθηκε όμως η Ιθάκη,
καθώς έσπασε ο εξάντας,

και το ταξίδι προς αυτήν
έγινε βαρετό και μονότονο!

Τώρα κοιμάμαι και δεν θέλω να ξυπνώ

ή ξυπνώ κουρασμένος,

καθώς ξέρω, ναι ξέρω…

ότι και την επόμενη ημέρα

θα δω

κουρασμένα,

αγανακτισμένα

και κατηφή πρόσωπα ανθρώπων.
Ανθρώπων,

που η αγαπημένη τους πατρίδα

βάλθηκε να συνθλίψει,

με την ανέχεια που επιβάλλει!

Η κουπαστή του καραβιού, που πάει στην Ιθάκη,

γέμισε από αγκώνες ανθρώπων που στηρίζονται επάνω της

για να πάρουν ώθηση και να φτύσουν
το τελευταίο τους, σπασμένο χαμόγελο,

πάνω στους πολιτικούς,

οι οποίοι τους κουνούν το μαντήλι της λήθης,
σφυρίζοντας αδιάφορα.
Αυτή η έρημη χώρα έχει πεθάνει πολλές φορές
και κάθε φορά που πάει να αναστηθεί
πεθαίνει για άλλη μια φορά.
Στην Ελλάδα μια ζαριά έγιναν όλα!
01/05/2010

Αλλά μέσα απ' αυτά τα σπασμένα χαμόγελα

τις αλλοτριωμένες και καμένες ελπίδες

υπάρχει πάντα μια σπίθα στην καρδιά

και θα αναγεννηθεί μια νέα ελπίδα
και όλα, κάποια στιγμή, θα γίνουν όπως πρώτα.

Προσπάθεια...

2010-04-30T18:26:00.003+03:00

===================
Είναι πρακτικά αδύνατο να συναντηθούμε όλοι μαζί, σε ένα συνέδριο ας πούμε, για να ‘’φτιάξουμε’’ τον κόσμο!
‘’Φτιάξουμε’’ σημαίνει να υπάρχει δικαιοσύνη, αγάπη, καθαρό περιβάλλον…
Ας το κάνει μόνος του ο καθένας με γνώμονα την δικαιοσύνη και την συνείδηση του!
Επιπλέον θα ήταν απίστευτα χρήσιμο να διδάξουμε στους νέους ανθρώπους πώς να αποφεύγουν την αντισηψία του πνεύματος και να μην νιώθουν σκλάβοι κάτω απ’ το βλέμμα κάποιων ανθρώπων, που αυτάρεσκα χρήζουν τους εαυτούς του παντογνώστες ( γνώστες του τίποτα στην πραγματικότητα !), όπως και να μην νιώθουν καμία συναισθηματική φόρτιση εξαιτίας αυτού του βλέμματος και της βλαπτικής συμπεριφοράς των πλην – ανθρώπων τους!
Αν κάποιος διερωτηθεί: γιατί να το κάνω αυτό, αφού δεν πρόκειται να προλάβω να χαρώ τα αγαθά αυτής της προσπάθειας, δεν φτάνει η ζωή μου ;
θα του απαντήσω το εξής: Δεν έχει σημασία αν θα προλάβεις! Όταν κάνεις κάτι που θεωρείς δίκαιο και σωστό σε κατακλύζει ένα όμορφο συναίσθημα· της ικανοποίησης ότι πρόσφερες και εσύ κάτι στην αλυσίδα της ζωής! Την ικανοποίηση που προκύπτει από την προσπάθεια να διευκολύνεις τις επόμενες γενεές να ζήσουν πιο ποιοτική ζωή, πιο ήρεμη και δίκαιη!
Και καλύτερα να προσπαθεί ο καθ’ ένας μόνος του προς αυτήν την κατεύθυνση γιατί έχουμε μια αδυναμία εμείς οι άνθρωποι. Ακόμα και όταν έχουμε ένα κοινό όραμα, αρχίζουν να εμφιλοχωρούν τα συμφέροντα! Κάποιοι θα εμφανίσουν εκείνη την εγωιστική συμπεριφορά που έχει ένας ηγέτης και αρχηγός και τότε θα πάνε όλα κατά διαβόλου!
Ο καθ’ ένας μόνος του λοιπόν, για την επίτευξη του κοινού στόχου, που οι περισσότεροι θα θέλαμε να βιώσουμε!
Όλη αυτή η συμπεριφορά και στάση ζωής προκύπτει από την αγάπη μας για τον άνθρωπο σαν πλάσμα, άσχετα αν είναι το μοναδικό πλάσμα στη γη που δεν προσφέρει τίποτα εκτός από να την καταστρέφει! Στην πραγματικότητα θα συμπεριφερθούμε έτσι για την προστασία του όμοιου με τον εαυτό μας ,πλάσματος!
Υ.Γ. Να τους μάθουμε ακόμα ότι δεν πρέπει να φοβούνται τον θάνατο γιατί είναι η φυσική κατάληξη του ανθρώπου και ακόμα ότι είναι όμορφο να ζουν μέσα στην αθωότητα γιατί έχει λιγότερες σκέψεις και άγχος χωρίς όμως να είναι ευθυνόφοβοι!
30/4/2010

Αφορμή από σκέψεις του Pessoa

Μη φοβάσαι!

2010-04-24T17:02:00.008+03:00

===================
Από αγάπη στο λέω,

επειδή σ’ αγαπώ: σταμάτα να μ’ αγαπάς!

Θα χάσεις την ταυτότητα σου και θα με μισήσεις!

Μην γίνεσαι αράχνη και το θύμα της ταυτόχρονα,

τυλίγοντας τον ιστό της προσμονής γύρω σου!

Γίνε πουλί! Σου ανοίγω την πόρτα!

Μην φοβάσαι την ελευθερία και το άγνωστο!

Εκεί έξω είναι η χαρά!

Μη φοβάσαι τα κύματα της θάλασσας

δεν σε πνίγουν μόνο!

Μπορούν να σε ανεβάσουν και σε μεγαλύτερο ύψος

και είναι καλύτερη η θέα από εκεί!

Κάποιες φορές τελικά
δεν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε!

Κάνουμε αυτό που πρέπει για να
προστατεύσουμε τον εαυτό μας!

Ένα όχι είναι σωτήριο και δίνει ελευθερία,

σε σχέση με ένα ναι υποδούλωσης του πνεύματος

και κλείδωμα των συναισθημάτων!

Ν.Κ.
24/04/2010

Κούραση...

2010-04-17T08:48:00.008+03:00

===================
Κουράστηκα να φαντάζομαι το φανταστικό,
να προγραμματίζω και να αναλύω συνθήκες
να κάνω σκέψεις με σκοπό να βγάλω συμπεράσματα,
να φτιάχνω κύκλους γύρω μου με νοητά σύνορα, με αγκάθια,
για ένα αβέβαιο μέλλον,
να με κυνηγούν οι αγωνίες των αγωνιών μου!
Κουράστηκα να μιλώ σε ανθρώπους
που φορούν τόσες-διαφορετικές μάσκες!
Κουράστηκα να γράφω λόγια αγάπης
και έρωτα πάνω στο σώμα μου ενώ οι πιο πολλοί
από τους υπόλοιπους να (τα) γράφουν στην σκόνη
των επίπλων του υπογείου τους και απλά να φυσούν.
Βαρέθηκα να είμαι ο σταυρός και ο εσταυρωμένος
Θέλω να πάψω και να διαφωνώ με τον εαυτό μου
για να μη με σταυρώσω,
όπως επίσης δεν θέλω και να σταυρώσω κάποιον,
επειδή διαφωνεί μαζί μου!
Βαρέθηκα να είμαι οι πληγές και το αλάτι,
ο σκορπιός και το κεντρί του που το
χώνει στην ίδια του την πλάτη!
Τόση πολυπλοκότητα έβαλα (βάλαμε)
στην απλή έννοια της ζωής!
Τα πράγματα, απλά έχουν ως εξής:
Δέχεσαι αυτό που νιώθεις ότι είμαι,
όπως δέχομαι αυτό που νιώθω ότι είσαι;
Θες να κάτσεις κάτσε! Θες να φύγεις φύγε!
Η ζωή (που) θα συνεχίσει να υπάρχει με ή χωρίς εμένα.
Η ζωή μου όμως είναι μόνο μία!
Ένα πουλί απλά πετά και πίνει νερό χωρίς να σκέφτεται!
ένα μυρμήγκι προχωρά χωρίς να προγραμματίζει
όμως επιβιώνει…
ένα λουλούδι στρέφει τα άνθη του προς τον ήλιο, αυθόρμητα.
=//=//=//=//=//=//=//=
Όνειρο ( απατηλό ίσως)…
Θέλω να βρω μια ακτή, μια έρημη ακτή
και να ξαπλώσω στην παραλία απλά κοιτώντας
τον γαλάζιο ουρανό και ακούγοντας τα κύματα ,
όχι να ωρύονται ούτε να μοιρολογούν,
αλλά να τραγουδούν!
Να κάνω κρεβάτι μου την άμμο, ταβάνι τα αστέρια
και προσκέφαλο τα υπόλοιπα κουρασμένα όνειρά μου!
Να αισθάνομαι την γλυκιά ζέστη από
τον κατακόρυφο βράχο που πύρωσε στη διάρκεια της ημέρας,
ενώ ταυτόχρονα να νιώθω την δροσερή αύρα
της θάλασσας στο δέρμα μου
και να αναστατώνονται όλοι οι πόροι της επιδερμίδας μου!
Να μείνω μακριά απ’ τα πάθη
που καταδυναστεύουν το μυαλό μου.

Αναμνήσεις, παιδικές!

2010-04-08T21:22:00.005+03:00

===================
Μα εγώ ποτέ δεν ήθελα πολλά από εκείνα που οι περισσότεροι θέλουν σε αφθονία!
Ούτε πολύ φαί, ούτε πολύ νερό.
Τα μόνα που ήθελα πολύ ήταν τα παιδικά παιγνίδια!
Να παίζω…
να παίζω στις αλάνες, με ματωμένα πόδια και ματωμένους αγκώνες.
Να κυνηγώ την μπάλα παίζοντας ποδόσφαιρο,
να την βλέπω να περιστρέφεται με το φθαρμένο της δέρμα και να κάνω όνειρα…
Γρήγορα όνειρα, αλανιάρικα!
Να παίζω κρυφτό… μου άρεσε πολύ και αυτό..
Η καλύτερη στιγμή ήταν τότε που έφτανα στο τέλος και φώναζα: φτου ξελευθερία για όλους!!! Σαν την έξοδο του Μεσολογγίου ήταν!
Αυτή η ένταση της φωνής (μου) εκείνη την στιγμή με έβγαζε απ’ τον φόβο που ένιωθα καθώς είχα τα μάτια μου κλειστά και μετρούσα, μετρούσα με την αγωνία να φτάσω στο τέλος και να εισβάλει πάλι το φως μέσα μου!
Άνοιγα τα μάτια και το φως χύνονταν τόσο έντονα που το ένιωθα να πέφτει σαν καταρράκτης, μέχρι το στομάχι μου…
Όταν έβρισκα κάποιο παιδάκι που είχε κρυφτεί θυμάμαι πως με κοίταζαν τα μάτια του όπως τα μάτια ενός σκύλου φοβισμένου…
Μα εγώ ποτέ δεν ήθελα πολλά…
Μεγαλώνοντας, το μόνο που ήθελα πολύ ήταν να νιώθω πάντα ερωτευμένος…
Αλλά σε αυτό το σημείο μάλλον αποδείχτηκα αργός, είχα χαμηλή ταχύτητα… Πάντα ήθελα να ζω των έρωτα αργά για να κρατήσει περισσότερο! Αργότερα κατάλαβα ότι αυτό δεν γίνεται. Για να χαρείς τον έρωτα πρέπει να τρέξεις γιατί αυτός είναι πολύ αιφνίδιος και ότι αιφνίδιο δεν κρατά πολύ. Είναι όπως οι αστραπές! Σε τυφλώνουν, αλλά κρατούν λίγο!
Τώρα, μεγάλωσα λίγο περισσότερο και είμαι πιο αργός,
Τα έβαλα κάτω και τα σκέφτηκα όλα,
αργά και σταθερά έχοντας αγκαζέ την εμπειρία!
Είμαι πιο έμπειρος και πιο αργός…
Τα συναισθήματα αλλάζουν άραγε υφή και ένταση με την εμπειρία που αποκτάς;
Θα μου άρεσε όμως, να ήμουν ένας έμπειρος με μεγάλη ταχύτητα!
--//--//--//--//--//--//
Τώρα, πλέον ξέρω πως ο άνθρωπος είναι πολύ εγωιστικό πλάσμα και ότι κάνει το κάνει στην πραγματικότητα για την δική του ευχαρίστηση!
Οι συν-άνθρωποί του είναι απλά τα εργαλεία για να πραγματοποιήσει τους (ματαιόδοξους) στόχους του!
Δεν καταλογίζω ευθύνες σε κανέναν άλλον πλέον, παρά μόνο στον εαυτό μου…
Οι μόνες ευθύνες που καταλογίζω σε ανθρώπους ήταν για τα χρόνια που δεν ήμουν σε θέση να σκεφτώ λογικά γιατί δεν είχα την εμπειρία να το κάνω…
Σαν παιδί, τότε λοιπόν, οι ‘’δάσκαλοί’’ μου και όσοι είχαν το ρόλο του ‘’δασκάλου’’ έκαναν ένα λάθος. Δεν με έμαθαν να προστατεύω τον εαυτό μου. Έπρεπε να μου μάθουν ότι η ζωή αποτελείται από ενήλικες και όχι από παιδιά… Έπρεπε να μου μάθουν ότι η ζωή είναι μικρή, αλλά ζεις τόσα πράγματα που δεν προλαβαίνεις να τα αφομοιώσεις…
Έπρεπε να μου μάθουν ότι πρέπει να ζω την ζωή , κάθε της στιγμή, με ένταση…
Τα χρόνια περνούν, περνούν γρήγορα… Είναι όμως φορές που θυμάμαι γεγονότα τόσο έντονα σαν να έγιναν χθες! Ίσως για αυτό γιορτάζουμε κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα, το Πάσχα για να είναι πιο εύκολο να θυμόμαστε γεγονότα στη ζωή μας…
--//--//--//--//--//--//
Θυμάμαι, με αφορμή το βράδυ της Ανάστασης, ότι είπα στον πατέρα μου, μικρό παιδάκι ακόμα
(είπαμε όμως ότι ακόμα νιώθω έτσι μέσα μου) για τα βαρελότα που έσκαγαν:
Με ρωτά ο πατέρας: Νικολιό τι κοιτάς τόση ώρα τον ουρανό;
Δεν σου είπα ότι αυτά που σκάνε και φωτίζουν
τον ουρανό τα λέμε βεγγαλικά και τα φτιάχνουν οι άνθρωποι!
Του απάντησα: Όχι πατέρα δεν σε πιστεύω, το λες αυτό για να μην στενοχωρηθώ! Δεν είναι βεγγαλικά, είναι τα αστέρια που σκάνε. Οι άνθρωποι τα στενοχώρησαν και σκάνε!
Μου φαίνεται σαν χθες, ένα χθες όμως, που απέχει μερικές δεκαετίες από το τώρα…
8 Απριλίου 2010