Δράση...

Μην ψάχνεις μακριά από εσένα να βρεις την αιτία.

Σκύψε μέσα σου. Εκεί θα βρεις τα πάντα.

Σκύψε και ας σε ζαλίζει το βάθος.

Εσύ το άνοιξες αυτό το πηγάδι!

Ρωτάς γιατί και ακούς τον αντίλαλο της φωνής σου

να αγκομαχά και να ανασαίνει βαριά χωρίς απάντηση…

σαν να μην είσαι εσύ!

Δεν αναγνωρίζεις εσένα, σε εσένα!

Άθυρμα της μοίρας έγινες;

Μα εσύ δεν πιστεύεις στην μοίρα!

Κοιμάσαι το βράδυ με την αισιοδοξία

να ξυπνήσεις το πρωί και να είναι όλα καλύτερα

αλλά πώς να γίνει αυτό, αφού εσύ δεν προσπάθησες!

Στα όνειρα σου πάλεψες ε και ;

τα όνειρα είναι η ζωή που θα ήθελες να ζεις,

η πραγματικότητα όμως έρχεται το πρωί που ξυπνάς.

Ο ήλιος θα συνεχίσει να ανατέλλει,

η θάλασσα θα συνεχίσει να λικνίζεται προκλητικά,
το σούρουπο πάντα θα προετοιμάζει

τον ενταφιασμό της ημέρας για να έρθει η νύχτα·

αυτά θα γίνουν είτε θες είτε δεν θες,
είναι κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις,

δεν είναι στην αρμοδιότητα σου να το κάνεις…

αυτό που πρέπει να προσπαθείς να γιατρέψεις,
 είναι οι πληγές που άνοιξες ο ίδιος.

Ακόμα και αν σπάσεις την μύτη σου στην μάχη,

ακόμα και αν σε πάρουν τα αίματα να θυμάσαι:

Μην χαρίσεις σε κανέναν το τομάρι σου!

Την αδράνεια να φοβάσαι φίλε μου, όχι την δράση

Ο Άνθρωπος ο σκληρός μαχητής

Κάθε άνθρωπος

ένας φάρος,
ένα φως,
μια αγκαλιά!

Δέχεται ανελέητα χτυπήματα
στην διάρκεια της ζωής του·
αλλά μπορεί
να στέκεται,
να αντιστέκεται,
να πέφτει, να ορθώνεται,
να πολεμά με ή χωρίς ασπίδες.
Να επιλέγει διασταυρώσεις...
Να επιβιώνει τελικά…

Nα σκέφτεστε!

Αμφισβητείστε άφοβα!

Να αισθάνεστε!

Keep Walking!

Ένας τρελός!

Έχετε προσέξει ότι όταν ένας τρελός προχωρά στο δρόμο μαζεύονται γύρω του τα σκυλιά ή τα περιστέρια κάθονται και τρώνε από το χέρι του;
Μήπως τελικά σε αυτό τον κόσμο την πιο αγνή ψυχή την έχουν οι τρελοί; ως γνωστόν τα ζώα έχουν ανεπτυγμένο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, συνεπώς θεωρούν ότι κοντά σε ένα τρελό δεν κινδυνεύουν να φάνε καμία κλοτσιά στα αχαμνά τους ή στα πλευρά τους.
Τελικά οι λευκές πατούσες των ποδιών ενός τρελού, σε σχέση με τις πατούσες ενός κανονικού, κατά τον κοινό νου ανθρώπου, πρέπει να μυρίζουν λιγότερο…
Λογικά αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να είναι οι πιο ευτυχισμένοι αφού δεν τους απασχολεί καθόλου το αύριο, δεν σκέφτονται ούτε καν το τώρα και σίγουρα δεν θυμούνται το χθες. Απλά ζουν…
Ε ρε φίλε μερικές φορές θα ήθελα να ήμουν αρκετά πυροβολημένος στο μυαλό και να περνάνε οι μέρες χαλαρά. Πάντα κάτι θα έβρισκα να φάω, σίγουρα…. Θα απολάμβανα τον ήλιο, Θα ξάπλωνα σε ένα παγκάκι μέσα στην πλατεία και θα αδιαφορούσα για τα σχόλια των διπλανών μου. Θα μου ήταν αδιάφορο αν τσαλακώσω το πουκάμισο μου· εγώ θα ήμουν στο κόσμο μου…
Μήπως πρέπει τελικά να το παίξουμε τρελοί στην εποχή μας για να κάνουμε λιγότερο κακό στους διπλανούς μας και να χαιρόμαστε τις στιγμές;


Καλημέρες φίλοι μου!

~Για να δώσεις ζωή πρέπει να πρώτα να πάρεις*.

Καθώς η θλίψη μας σωριάζεται

στη χιλιομετρική θάλασσα,

προσπερνώ μυριάδες αυτοσπαραζόμενα κοπάδια

πλασμάτων με ξασπρισμένες κοιλιές.

Σαπίζουν ολοένα πεθαίνοντας. Ξεφωνίζουν

σε άγριους καυγάδες.

Καλό μου παιδί, σου πρόσφερα

μονάχα ότι κι ένας σπουργίτης.

Είμαι γέρος, όταν είναι της μόδας να' σαι νέος.

Κλαίω, όταν είναι της μόδας να γελάς. Σε μίσησα

όταν χρειαζόταν πολύ λιγότερο κουράγιο ν' αγαπάς.~

By Charles Bukowski

* Εδώ εννοεί (νομίζω) να πάρεις-δώσεις ζωή στον εαυτό σου

όχι να πάρεις, με την έννοια του αφαιρέσεις.

{ ΗΕΣΟΗΧΡΥΣΕΣΟΜΥΓΑΟΞΤΠΕΗΤΣΕΞΤΑΤΓΣΤΣΞΕΟΜΤΣΤΟΗΑΣΗΑΝΘΟΣΟΞΑ }

(σπάστε τον κώδικα! το κόκκινο είναι το κλειδί. Κάθε ομάδα καφέ γραμμάτων είναι μια λέξη.)

Αφιέρωση: Σε όσους από εσάς θυμάστε ακόμα...

Αδύναμο με βρήκες σε εκείνη
τη στροφή του δρόμου.
Δραπέτης από την μοίρα μου
προσπάθησα να γίνω.
Της αγκαλιάς τη μέθη αποζητούσα
και εύκολα μου την έδωσες
γιατί και εσύ, την ίδια ανάγκη είχες!
Δύο ψυχές ενώθηκαν,
δύο κορμιά λαβώθηκαν
στου έρωτα τη μάχη,
χωρίς σταγόνα αίματος
να στάξει στις παλάμες!
Στο πέρασμα μας άνθιζαν τα γιασεμιά,
υγραίνονταν το ξερασμένο χώμα,
η θάλασσα γαλήνευε,
και η κίτρινη κυρία στον ουρανό,
πάντα χαμογελούσε,
τις νύχτες που κοιτούσε
την φτωχική μας κάμαρα.
Αγάπη, στην αγάπη δώσαμε,
μια αγκαλιά γινόμασταν,
το δύο, ένα γίνονταν,
ήσουν εγώ και ήμουν εσύ!
Το τότε, τότε έμεινε,
Το τώρα άδειο είναι,
Για αύριο δεν ξέρω τι να πω,
μονάχα μια ελπίδα έχω· Να ζω!
Να ζω και να σε θυμάμαι,
να σε ευγνωμονώ που με βοήθησες να
δω μέρη στην ψυχή μου άγνωστα μέχρι τότε σε εμένα…
Η θάλασσα γαληνεύει μέσα στο λιμάνι.
Είμαι η θάλασσα!
Ήσουν το λιμάνι μου!
Ήσουν η θάλασσα.
Ήμουν το λιμάνι σου.
Ήσουν το καράβι.
Έφυγες (έπρεπε άφησες να εννοηθεί) για άλλα λιμάνια!
Καλό σου ταξίδι!
Ν.Κ.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

ΣΒΗΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ…

Σβήσε τα μάτια μου• μπορώ να σε κοιτάζω,

τ' αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ' ακούω μπορώ.

Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ' εσένα,

και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.

Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,

σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.

Σταμάτησέ μου την καρδιά,

 και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι.

Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ

μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι.

Δε μπορεί κάποιος να ακυρώσει

το παρελθόν του, όποιο και αν είναι αυτό.

Οι αναμνήσεις δεν μπορούν να

σβηστούν τόσο εύκολα στους ανθρώπους,

 μένουν εκεί στις πτυχές του εγκεφάλου. 

Κάποιες αργούν να ξεθωριάσουν.

Όμως δεν πρέπει να είμαστε

φυλακισμένοι σε αυτές.

Το να κάνουμε αναφορά σε αυτές

είναι λογικό. Μόνο να μην

γίνουν θηλιά να μας πνίξουν.

Να είναι η αφορμή για ενδοσκόπηση...